تأملی در کرانه های شعر امروز نیشابور

تأملی در کرانه های شعر امروز نیشابور

هر برگ شعر من سر از شهری به در کرد

                                                                       گر ریشه ام در خاک نیشابور روئید

                                                                                                                                                         دکتر محسن ذاکرالحسینی (پرند)

شعر امروز نیشابور تن شسته در چشمه ای است که خاستگاه و پرورشگاه اندیشه های سترگ و افکارِ حاصلخیزِ انسان ساز در طولِ روزگاران بوده است و وام گرفته و سرسوده بر آستانِ جان های بیداری که آسمانِ فیروزه گونِ نیشابور هنوز از شمیمِ شراره های شورافکن شان شادمانه و شوقمندانه بی شراب مستی را یادآورند.

شاعر اندیشه ورز و خرد آمیزِ معاصر از یک سو نانِ روح از تنورِ تأملاتِ عرفانی و آسمانیِ پیر اسرار آن که «سخنش تازیانه ی اهل سلوک» است شیخِ شعر افشان و عرفان گستر حضرت عطار تناول نموده و از دیگر سو از حکیمِ جهانپیما کهن ابر رندِ آفاقِ تحیر و حکمت خیام «نماینده ی فکرِ معترضِ ایرانی» در گستره ی ده قرن ادب پارسی معنا آجین شده است.

این است که این همآمیزی جلوه های تابناک از شعر این سامانِ ادب پرور را رقم زده و چهره بر گشوده و نقاب از سیمای اندیشه برداشته است. با این که سه مجموعه شعر با نام های «در سایه سارِ عشق» ، «فصل های خالی از کبوتر» و «بانوی بینالود» تاکنون به شعر امروز نیشابور پرداخته اما این همه ی توان و بضاعت ادبی آن نیست و هم نیز با وجود این که در فستیوال ها و جشنواره های شعر بسیاری شعرای برجسته ی این کهن دیار احراز مقام نخست را بارها و پی در پی از آن خود نموده و برگ زرینی بر افتخارات نیشابور اسطوره پیوند افزوده اند با این همه شعر فرداساز و شعرای فرهنگ شناس آن هنوز در پستوهای تنهایی، گمنامی و خلوت جان شیفته را در آیینه ی جان شیفتگی لحظه به لحظه جلا داده، صیقلی نموده تا در فردای امیدبخش و سامان یافته راه طویل طلوع را ستوار رهپو بوده و نامِ خاطره انگیز، فراموش نشدنی و مانای نیشابورِ اساطیری را باز هم از غبارِ تاریخ بیرون کشیده و در برابرِ دیدگان مشتاق و منتظرِ آیندگان بر تارکِ ادب جهانی خوش به اهتزاز در آوردند.

با دو بیت از زنده رود حیدر یغمای خشتمال شاعرِ شعرریز که تندیسِ شیدایی و عشق پالایی بود جانِ کلام را به فرجام می سپاریم:

من که آزادم ز قیدِ زندگی کی می توان

بست از ره گام های باد پیمای مرا

بعد مردن در میانِ قبر می رقصد چو مست

هر که نوشد در جهان شعرِ می آسای مرا

نوشته شده توسط: حجت حسن ناظر

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.