گلریزان پزشکان همشهری در آئین بزرگداشت «پیرِ طبابت شهر»

فروغ خراشادی/ بزرگداشت نخستین رئیس شبکه بهداشت نیشابور و پزشکی با نیم قرن سابقه در فرهنگسرای وکیلی برگزار شد. پزشکی غیر نیشابوری که بیش از بسیاری از زاده شدگان این شهر، نسبت به نیشابور و مردمش خدمت کرده است.

در این آئین از دکتر سهراب خواجَوی، اصفهانی زاده ای تجلیل شد که ۵۰ سال از عمرش را این جا، در شهر خیام و عطار، سپری کرده است و به تعبیر مظلومی نژاد، مجری مراسم و دبیر اجرایی ستاد مردمی «پویش هزار نیشابوری»، وجودش یادآور مهر، عطوفت و دوستی است.  اگر چه نام این نشست به نام دکتر خواجوی گره خورده بود، اما در کنار آن، گلریزانی برای «پویش هزار نیشابوری» شکل گرفت و پای چهره های سیاسی شهرستان را هم به مراسم باز کرده بود. شیبانی، فرماندار ویژه ی نیشابور، هادی درودی رئیس شورای شهر و رضا مهرداد، سخنگوی شورا، در شمار شرکت کنندگان در این نکوداشت بودند.

درمان واقعی در کلام پزشک نهفته است

معاون استاندار و فرماندار ویژه نیشابور به عنوان نخستین سخنران، از حسن سلیقه ی برگزارکنندگان در برپایی چنین مراسمی در آستانه ی یلدای ایرانی تجلیل کرد.

شیبانی زحمات و خدمات دکتر خواجوی در کسوت پزشکی دلسوز و مدیری شایسته را که سال ها ریاست شبکه بهداشت ابرشهر را عهده دار بود، ارج نهاد و عنوان کرد: ایشان با همت خویش لبخند بر لب مردم نشاندند و دعای خیر مردم را به دست آوردند و چیزی ارزشمند تر از این دعای خیر نیست.

معاون استاندار در ادامه عنوان کرد که حق ویزیت تنها هزینه ی نسخه و تجویز دارو برای بیمار است؛ اما درمان واقعی در کلام و توجه و ارتباط پزشک با مُراجع خویش نهفته است و این ارتباط رنج بیماری را می کاهد، لذا نقطه ی عطف کار پزشکان، همان دقایق حیاتی ارتباط کلامی است. وی از امنیت، آموزش و بهداشت به عنوان وظایف اولیه ی دولت نام برد اما یادآور شد که توان دولت، به تنهایی توان پاسخگویی به این وظیفه را ندارد و نیاز است همشهریان همراهی کنند تا زمینه ی حضور دولت هم فراهم شود و توسعه ای پایدار شکل گیرد؛ وی «پویش هزار نیشابوری» را نمادی از این همراهی و توسعه برشمرد.

اگر بیمارستانی نباشد، پزشکی هم نخواهد نبود

رئیس نظام پزشکی شهرستان هم، که در تکریم دکتر خواجوی سخن می راند، گفت: طرح هزار نیشابوری و تکریم از دکتر خواجوی در کنار هم، رابطه ای مستقیم با هم دارد؛ اگر ۵۰ سال پیش بیمارستانی نبود، دکتر خواجوی به شهر دیگری دعوت می شد.
دکتر خوشرو، اشاره کرد که طرح هزار نیشابوری بستر و زمینه ی مناسب جذب فرهیختگان به شهرمان را فراهم می کند؛ ما نیازمند دعوت از چندین متخصص و فوق تخصص خواهیم بود و امید است این پویش پایدار و مستمر باشد و فارغ از سوگیری ها، خط و خطوط و کنش واکنش های سیاسی، طرحی ماندگار شود.

دست در دست هم دهیم تا عقب ماندگی ها جبران شود

رئیس دانشکده ی علوم پزشکی شهرستان، در تمجید از دکتر خواجوی بیان کرد: ایشان مدیر، خیر، زحتمکش و انسان دوست است؛ پزشکی که ویزیت و داروی رایگان به بیماران می دهد و او کسی است که سنگ بنای خوبی در بیمارستان ۲۲ بهمن نهاده است. دکتر عظیمی نژاد،در خصوص «پویش هزار نیشابوری» هم گفت دست همه را به گرمی می فشارم تا به کمک هم عقب افتادگی های شهرمان جبران شود.

وی گفت در این سه سال کارهای خوبی انجام شده، اگر چه بسیاری از تلاش ها هم به نتیجه نرسیده است. عظیمی نژاد از جامعه ی پزشکی به عنوان سیمرغی از سیمرغان شهر یاد کرد و گفت: باید برای جراحی قلب باز و آنژیوپلاستی، گام اول را ما پزشکان برداریم. وی به عنوان حسن ختام سخنانش، از حضور دکتر مولوی پور، جراح چیره دست قلب باز، در صورت راه اندازی موفق بخش آنژیوپلاستی و جراحی قلب باز، در نیشابور خبر داد.

تقوا، همه در نماز و روزه نیست

در این مراسم دکتر محمد احمدآبادی ضمن خوانش بخش هایی از «مصاحبه ی خیام نامه با دکتر سهراب خواجوی»، به فرازهایی از زندگی حرفه ای ایشان اشاره کرد. دکتر امین الاسلامی نیز با اشاره به آموزه های دینی، درباره ی دکتر خواجوی گفت: تقوا، همه در نماز و روزه نیست؛ بلکه در عمل، رفتار و گفتار است و آقای دکتر خواجوی، انعکاسی روشن از تقوا و پرهیزکاری است.

در پایان این نشست، دکتر خواجَوی با اشاره به دو داستان تاریخی، به نقش مدیریت شایسته در پیشبرد اهداف بزرگ اشاره کرد و بر لزوم حفظ امید، کار دلسوزانه و تشویق مردم نیکوکار به حضور همیشگی تاکید کرد.

سرودی در بزرگداشت زندگی

اهدای فیش حج یک دختر نوجوان برای راه اندازی بخش جراحی قلب

برنامه با اهدای لوح تقدیر به دکتر خواجوی و تقدیم گل از سوی دکتر شهرام وجوهی، ادامه یافت. پایان بخش این نشست، مشارکت شماری از اعضای نظام پزشکی در طرح هزار نیشابوری بود؛ در این مراسم «خیام نامه» هم با اعطای یک میلیون تومان به پویش مردمی هزار نیشابوری پیوست.

نکته ی قابل تامل در مشارکت ها، یاد و خاطره ی درگذشتگان بود که از سوی اهدا کنندگان مطرح می شد؛ به نوعی یادآوری این نکته که ما ایرانی ها زمانی قدر داشته هامان را می دانیم که دیگر از دست شان داده باشیم. این در حالی است که امروزه تولد یک کودک، آغاز زندگی مشترک یا شکرانه ی سلامت عزیزان، دلیل حضور و مشارکت خیرین در سایر کشورها می شود؛ نکته ای بس مهم که در هیاهوی نگرانی از دست دادن های ماها مغفول مانده است و این پرسش را مطرح می کند که آن دختر نوجوانی که فیش حج عمره اش را برای تکمیل پروژه ی ساخت بخش جراحی قلب باز اهدا کرده است، یا سه تن از همشهریانی که هزینه ی سفر عتبات عالیات خود را به ستاد مردمی پویش هزار نیشابوری پرداخت کرده اند، در زندگی چه دیده اند که برای بزرگداشت اش سرودی چنین دلنشین سروده اند؟!

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.