گفتگو با حسین صالحی «غزال چپ پای» سال های دور فوتبال نیشابور: جوانان ورزشکار تحصیل و منش پهلوانی را سرمشق زندگی خود قرار دهند

در مسابقات استانی  «جام علم » قبل از انقلاب  اسلامی در سبزوار بعد از گل مصطفی حقیقی، جو ورزشگاه به هم ریخت و تماشاگران وارد زمین شده و به ما حمله کردند .

پیشکسوتان سرمایه های ورزش کشورهستند وهمواره باید درپاس داشت مقام و منزلت آنان تلاش کرد .از سوی دیگر متولیان ورزش کشور نیزباید تجلیل ازپیشکسوتان را به صورت برنامه ریزی شده دنبال کنند تا ازاین طریق جایگاه این عزیزان برای نسل جوان کشور تبیین شود .

ورزش پرطرف دارفوتبال اززمان تاسیس مدرسه ی دارالفنون در ایران رایج شده است و اولین زمین فوتبال را هم یک شرکت حمل و نقل انگلیسی در ایران ساخته است .جالب است که بدانیم فدراسیون فوتبال ایران در سال  ۱۹۴۶ میلادی تشکیل شده است .گفتگوی این هفته ی ما بایکی از پیشکسوتان ورزش فوتبال نیشابوراست .حسین صالحی که مدت ها فوروارد تیم منتخب فوتبال نیشابور بوده است  هم اکنون دوره ی بازنشستگی را می گذراند .فراز و فرودهای زندگی ورزشی ایشان از زبان خودش شنیدنی است .

ضمن تشکر از خیام نامه به خاطر توجه به پیشکسوتان؛ من حسین صالحی و متولد سال ۱۳۳۹ در نیشابور هستم . دوران تحصیلی ابتدایی را در شهرهای مشهد و نیشابور طی کرده ا م . پدرم به دلیل شغل پدری که کارمند شبکه ی  بهداشت بود در سال ۱۳۳۴ به نیشابور منتقل شد  و بنده دوره ی راهنمایی را در مدارس ناصری و نظام الملک درس خواندم درهمین دوره بود که با ورزش فوتبال آشنا شدم و عضو ثابت تیم مدرسه شدم . مربی و دبیر ورزش مان جناب ایرانفر بود که نقش زیادی در پیشرفت من داشت، با همراهی و تشویق های ایشان بود که مدارج ترقی را طی کردم .

قبل از آن در کوچه های محل زندگی (خیابان دارایی) با دوستان فوتبال گل کوچک بازی می کردیم و یادم هست مسابقات محلات در زمینی که هم اکنون محل دبیرستان فاطمه زهرا است برگزارمی شد. تیم ما درمقطع راهنمایی دو سال قهرمان مدارس شهرستان بود و من آقای گل مسابقات شدم .

در سال ۱۳۵۵ من به تیم جوانان نیشابوردعوت شدم .مربی آن تیم شادروان حسن عشقی بود و ما در همان سال توانستیم نایب قهرمان جوانان استان بشویم برخی از بازی کنان تیم که به یاد دارم عبارت بودند از : مسعود مقیمان،  شهرام بقراط ، امیر پیروز ، حسین هروی و….

در سال بعد هم  برای تیم منتخب فوتبال بزرگسالان شهر انتخاب شدم  . در اولین دوره ای که من به عضویت این تیم در آمدم توانستیم در شهردرگزمقام اول استان را کسب کنیم و من توانستم در آن دوره هشت گل به ثمر برسانم .مربی ما درآن زمان محمد امیری بود و این تیم توانست به مدت ده دوازده سال ثابت بماند و یکی از قوی ترین تیم های تاریخ فوتبال نیشابور شود .خاطره ای که از این مسابقات به یاد دارم دیداراز خط مرزی ایران و روسیه و اماکن تاریخی و بازار شهردرگزبود .

همانطور که گفتم استخوان بندی تیم فوتبال را افرادی همچون علی چراغی ، روحانی ،هادی کراری، مصطفی حقیقی، حسین هروی ، امیر پیروز، محمد مصریان ،حمید آتشی ، شهرام بقراط ، مرتضی مسلمی ، شادروان محمود رحمتی ، مصطفی محمودی و…تشکیل می دادند و مربیان هم محمد امیری و مصطفی حقیقی بودند . من حدود پانزده سال عضو تیم منتخب شهرستان بودم و در پست فوروارد چپ بازی می کردم .

در دوران اوج بازی های این تیم قدرتمند،  بنده و افرادی چون مصطفی حقیقی و حسین هروی  و محمد مصریان برای عضویت در تیم استان انتخاب شدیم .مربی آن زمان تیم خراسان جناب غیاثی بود .

ما با این تیم قدرتمند در مسابقات استانی  «جام علم »در قبل از انقلاب  اسلامی هم شرکت داشتیم .این مسابقات به صورت رفت و برگشت انجام می شد .یادم هست در مسابقه ی رفت که در شهر سبزوار برگزار می شد در دقیقه ی هشتاد، داور یک خطای پنالتی به نفع ما گرفت که مصطفی حقیقی آن را به گل تبدیل کرد .بعد ازآن گل جو ورزشگاه به هم ریخت و تماشاگران وارد زمین شده و به ما حمله کردند و حسابی کتک کاری شد . بطوری که من هم مورد اصابت باتوم پلیس قرار گرفتم .حتی این درگیری تاسه ساعت  بعد که در حال ترک سبزوار بودیم هم ادامه یافت .لازم است که بگویم  این بازی به اتمام نرسید و به وقت دیگری موکول شد .

 

یکی از مهمترین مسابقاتی که به یاد دارم مسابقه بین تیم منتخب نیشابور و ابومسلم مشهد در سال ۶۸ بود که بازیکنانی چون اکبر میثاقیان ، مرتضی اعتمادی ، محمد اعظم و…را در اختیار داشت .نتیجه ی این مسابقه دو بر یک به نفع نیشابور بود که دو گل مسابقه را مصطفی حقیقی با ضربه ی سر به ثمر رساند که یکی از گل ها با سانتر بنده وارد دروازه شد .

مسابقه مهم دیگر که من درآن حضور داشتم مسابقه با تیم قدرتمند پلی اکلیل اصفهان بود که با نتیحه ی مساوی یک بر یک به پایان رسید  . گل مسابقه را من به ثمررساندم.در آن زمان من در تیم راه آهن مشهد بازی می کردم .

در سال ۶۲ مسابقه ی دیگری بین تیم منتخب نیشابوروپتروشیمی تهران برگزارشد که در آن مسابقه هم من یک گل  به ثمررساندم این باربا پای راست.

من سالهای پایانی فوتبالم را در باشگاههای کارگر و پاس نیشابور سپری کردم . و در یکی از مسابقات گلی به ثمر رساندم که بصورت آکروباتیک ( قیچی) زده شد بود که خاطره ی ان مدتها در یاد دوستداران فوتبال باقی ماند .من در طول دوران حدود هیجده ساله ی  بازی فوتبالم  چند بار آقای گل مسابقات شدم .

چند سال پس از کنار گذاشتن ورزش و درسال ۹۱ به علت استرس کاری ، خدمت در بیمارستان ، دچار سکته ی قلبی شدم و خانه نشین شدم . بد بیاری دیگرتصادفی بود که برایم اتفاق افتاد و من مدت چهارماه روی تخت به صورتی که وزنه از پایم آویزان بود بستری بودم . پس از بهبودی نسبی به محل خدمت برگشتم وهم اکنون با استفاده ازعصا رفت و آمد می کنم .

در اینجا و با استفاده از خیام نامه لازم است از کلیه ی مربیان و پیشکسوتان فوتبال شهرمان که همیشه یار و یاور من بوده اند تشکر کنم و از باشگاه فوتبال پاس جوان و جناب فرح نیا هم کمال تشکر را دارم .در خاتمه با یاد و خاطره ی زنده یاد پهلوان شورورزی که روزی به من گفت حسین اگر تو درشهری مانند  تهران بودی یکی از بهترین بازیکنان چپ پای ایران می شدی سخن را به پایان می برم و از جوانان ورزشکار شهرم می خواهم که به تحصیلات اهمیت داده و اخلاق و منش پهلوانی را سرمشق زندگی خود قرار دهند. لازم است که بگویم بنده درطول تمام دوران فعالیت ورزشی ام تنها یک بار از داور کارت زرد گرفتم .ضمنا از خانواده و مخصوصا همسرم و همچنین کلیه ی همکارانم در بخش های محتلف بیماستان ۲۲بهمن که مرا در دوران بیماری و سختی همراهی و کمک کرده اند سپاسگزارم .

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.