گزارشی به بهانه روز عصای سفید

دردهای مشترک ۷۵۰روشندل نیشابوری

گزارشی به بهانه روز عصای سفید

قرار است روز ۲۳ مهر در ایران و ۱۵ اکتبر در جهان برای بار پنجاهم، روز جهانی نابینایان جشن گرفته شود ، اما فقط جشن می گیرند، برای قشری از این جامعه که در کشور ما از حداقل حقوق شان هم محرومند ،حتی نمی توانند به راحتی در شهرشان رفت و آمد یا تفریح کنند. در آستانه ی این روز فرصت را غنیمت شمرده و به دنیای آسیب دیدگان بینایی پا می گذاریم.

آقای مهدیانی که خود جانباز و نابینا است، ریاست انجمن نابینایان ادیب را برعهده دارد. وی می گوید: در نیشابور ۷۵۰ نابینا و کم بینای شناسایی شده زندگی می کنند که از این تعداد ۱۸۰ نفر در انجمن نابینایان عضو هستند و از ۵ تا ۸۰سالگی از خدمات مختلفی که نیاز آنهاست بهره مند می شوند و توان بخشی های فرهنگی، آموزشی، رفاهی، اجتماعی و ورزشی به آنها ارائه می شود، مثلا جوان ترها خط بریل می آموزند و کامپیوتر را به صورت گویا فرا می گیرند. مسن ترها نیز در کلاس های قرآن، مذهبی و… شرکت می کنند.

از مشکلاتی که نابینایان با آن درگیر هستند می پرسم، می گوید: در درجه ی اول مسئله ی اشتغال اینهاست، اکثرشان مشکل مالی دارند که اگر قانون استخدام ۳درصد پرسنل از بین معلولین رعایت شود و هر اداره ای یک نفر را استخدام کند، حداقل ۳۰-۴۰ نفر از نابینایان می توانند شغل داشته باشند. بسیاری از روشندلان لیسانس وفوق لیسانس دارند و در صورت داشتن شغل می توانند مستقل باشند و ازدواج کنند و به دنبال مسکن بروند. نابینایان می توانند تلفنچی باشند، مداحی کنند یا حتی ساز بزنند، استاد دانشگاه و یا معلم باشند اما از تخصص شان استفاده نمی شود.

یکی از مواد قانون حمایت از معلولان، مناسب سازی محیط است و شهرداری هر شهر موظف است شهر را برای رفت و آمد معلولین آماده کند. اما متاسفانه در همین خیابان بنیاد شهید پیاده رو ها که محل رفت و آمد نابینایان است بسیار نامناسب است. مثلا کاسبی جلوی مغازه اش را موزاییک کرده و بالا آورده است، راه یا اسفالت است و یا خاکی، حتی در خیابان امام که شهرداری پیاده رو را نیز برای معلولین هموار ساخته است پر از جعبه، وسایل و موتور است.

فعالیت های نابینایان

مهدیانی در ادامه از فعالیت های اعضای انجمن می گوید: ما در این جا صندوق قرض الحسنه داریم و به بچه ها وام می دهیم و اردوهای زیارتی و سیاحتی را با حداقل هزینه ها برگزار می کنیم. شودان (مانند پینگ پنگ) و گلبال و شطرنج از ورزش های مورد علاقه ی آنهاست، تیم ورزشی گلبال زنان نابینای نیشابور در لیگ کشوری دوم شدند و تیم مردان نیز در سطح استان مقام اول را آورد. عده ای از یک جزء تا پنج جزء قرآن را حفظ اند و بعضی هم حافظ کل هستند.

آرزو دارم صورت پدر و مادرم را یک بار دیگر ببینم

برای صحبت با اعضای انجمن به داخل کتابخانه می روم که حلقه ای را در آنجا برگزار کرده اند. همگی دوست دارند که صحبت کنند و از وضعیت شان بگویند. تک تک شان خود را معرفی می کنند، یکی از آن ها پیرمردی حدود هفتادساله است، می گوید از یکی از روستای اطراف شهر به انجمن می آیم تنها زندگی می کنم و به سختی روزگار می گذرانم. دیگری پسری ۳۵ساله است که برادرش هم نابیناست. می گوید وقتی کلاس دوم راهنمایی بوده بینایی اش را از دست داده است و آرزو دارد اگر روزی بتواند ببیند، صورت پدر و مادرش اولین چیزی باشد که می بیند. آقایی هم هست که می گوید: ازدواج کرده ام ولی مشکلات اقتصادی زیادی دارم، کاری نیست که انجام بدهم.

زوج موفق نابینا

آقای بوژمهرانی و همسرش هر دو نابینا هستند پنج فرزند دارند که همگی سالم و تحصیل کرده اند می گوید به سختی فرزندانم را بزرگ کردم. توضیح می دهد که همسرم بسیار هنرمند است و کسی باور نمی کند که او نابیناست. تمام کارهایش را به تنهایی و به خوبی انجام می دهد و به امور بچه ها رسیدگی می کند. بیشترشان از نداشتن شغل گله دارند و از من می پرسند به نظر شما با ۶۰ هزارتومان، حقوقی که از بهزیستی می گیریم، می شود زندگی کرد؟

پیوند بیکاری و ازدواج

با توضیحاتی که می شنوم متوجه می شوم که اکثر آن ها مجرد هستند و بسیار مشتاق ازدواج اما آن را، به خاطر بیکاری و نداشتن درآمد، دور از دسترس می بینند. مانند «طوفان» که بیست و سه سال دارد، سرش را پایین می اندازد و با خجالت می گوید: خیلی دوست دارم ازدواج کنم.

سوال دیگرم را مطرح می کنم. می پرسم مردم چطور می توانند به شما کمک کنند؟ یکی می گوید نابیناها بعضی اوقات دوست ندارند کسی کمک شان کنند و شخصی که می خواهد کمک کند اول باید اجازه بگیرد. آقای دیگری می گوید تازگی ها هزار تومن می گیرند از خیابان ردمان می کنند. دیگری می گوید که اکثر نابیناها مناعت طبع دارند ولی مردم فکر می کنند آنها گدا هستند و پول می دهند که باعث ناراحتی می شود.

روشندل مسنی پیشنهاد می کند: لااقل مسئولین می توانند کارت مخصوصی به ما بدهند و حمل و نقل را برای ما رایگان کنند و بقیه می گویند مسئولین برای ما کار فراهم کنند.

اولویت هایی جهت ایجاد فرصت های برابر

به هر حال نابینایی نیز همانند سایر معلولیت ها عارضه و پدیده ای است نا خواسته که برای هر فردی در هر زمانی و در هر مکانی ممکن است عارض گردد. ولی آنچه که مهم است این است که نابینایی نباید و نمی تواند علت بازدارنده جهت حضور افراد نابینا در صحنه های گوناگون اجتماعی باشد. مجمع عمومی سازمان ملل با تأکید بر اهمیت زندگی پایدار برای جامعه معلولین سه اولویت ویژه جهت ایجاد فرصت های برابر برای آنان مشخص نموده است:

۱ – امکان دسترسی معلولین به کلیه خدمات ارائه شده در جامعه

۲ – ایجاد شبکه های ایمنی و خدمات اجتماعی ویژه معلولین

۳ – ایجاد اشتغال متناسب با توانمندی های آنان

در پایان مهدیانی، رییس انجمن، از ما و همه ی مردم دعوت می کند که در روز ۲۳ مهر از ساعت ۷ عصر در جشنی که به مناسبت روز جهانی نابینایان در سالن تربیت برگزار می کنند، شرکت کنیم و با توانمندی های این قشر از جامعه آشنا شویم. و من فکر می کنم شاید این حرف دل همه ی معلولین باشد:

” تو راه را برایم هموار ساز؛ من خود راه رفتن را خواهم آموخت “

نویسنده :الهام صادقی

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.