کارگردان نیشابوری پس از هشت سال سکوت، سیمرغ ها را درو کرد

کارگردان نیشابوری پس از هشت سال سکوت، سیمرغ ها را درو کرد

داوودی در گفت و گوی اختصاصی با خیام نامه:

فیلم هایم زبان زمانه اند

«سیمرغ»، این نماد اسطوره ای منطق الطیر عطار نیشابوری، در ذهن مردمان روزگار ما معنایی نو یافته است. بهمن ماه هر سال سیمرغ های بلورین بر فراز سینمای ایران به پرواز درمی آیند و پرخبر ترین روزهای سینمای ایران، که معمولا مهم ترین خبرهای سینمایی یک سال آینده اش را شکل می دهد، تحت تاثیر این موضوع اند که سیمرغ ها بر شانه کدام هنرمندان فرود می آیند.

جشنواره سی وسوم فیلم فجر اما برای نیشابوری ها شادی آفرین شد؛ فیلم «رخ دیوانه» به کارگردانی ابوالحسن داوودی، سینماپیشه ی نیشابوری، متولد ۱۳۳۴، برنده ۵ سیمرغ بلورین بهترین فیلم، بهترین فیلم از نگاه تماشاگران، بهترین کارگردانی، بهترین صداگذاری و بهترین جلوه های ویژه، در سی و سومین جشنواره فیلم فجر شد، تا رکورد کسب سیمرغ در جشنواره سی و سوم را به خود اختصاص دهد.

دوشنبه گذشته، حضور کوتاه این کارگردان موفق هم شهری در زادگاه ش، فرصت مغتنمی برای ما فراهم کرد تا ضمن مصاحبه ای اختصاصی، ارتباط ش با نیشابور، دلایل موفقیت وی و دغدغه های هنری اش را جویا شویم.

داوودی پیشینه هنری خود را این چنین تشریح می کند: من در سال ۳۴ در شهر هنرخیز نیشابور به دنیا آمدم و تا ۱۸سالگی در این شهر بالیدم. سال ۵۲ به تهران رفتم و در رشته های جامعه شناسی در «دانشگاه ملی» آن زمان (شهید بهشتی فعلی) و کارگردانی در «مدرسه عالی تلویزیون» تحصیل کردم و در تلویزیون نیز کار کردم. دهه ۶۰ مستند سازی را آغاز کردم و نیز در مطبوعات به نقدنویسی سینمایی پرداختم و بعد در سال ۶۵ دو فیلم نامه نویسی «پائیزان» و «روز باشکوه» را به کارگردانی رسول صدر عاملی و کیانوش عیاری تجربه کردم. پس از آن هم ۱۳ فیلم ساختم که فیلم «نان و عشق و موتور هزار» لقب پرفروش ترین فیلم سال ۱۳۸۱ و دومین فیلم پرفروش تاریخ سینمای ایران، بعد از مرد عوضی، را از آن خود کرد.

بهترین کارگردان جشنواره سی و سوم فیلم فجر، در رابطه با سال های حضور خود در نیشابور چنین می گوید: علاقه من به سینما در نیشابور و دوران تحصیل بر می گردد. زمانی که تحصیلات ابتدایی ام را در نیشابور می گذراندم، سینما خیام و آسیا، فیلم های خوبی اکران می کرد و من جزو علاقه مندان همیشگی این فیلم ها بودم؛ در دوران دبیرستان هم که با مرحوم مشکاتیان در دبیرستان خیام هم کلاسی بودم خیلی از مواقع در اوقات فراغت از مدرسه با هم به سینما می رفتیم اما آغاز فعالیت هنری ام با آغاز دوره دانشگاهی ام همراه بود.

نگاهی به اوج فعالیت داوودی تا سال ۸۴ و ناگهان کم رنگ شدن حضور او پس از آن سال، سوال هایی را به ذهن متبادر می کند. از داوودی می پرسم که آیا فضای سیاسی-اجتماعی سال های ۸۴ تا ۹۲ ارتباطی با سکوت چندین ساله وی دارد یا خیر. داوودی با تأیید این مطلب تصریح می کند: با وجود این که پروانه‌ی ساخت قصه‌ی فیلم «رخ دیوانه» را در سال ۸۷ دریافت کردیم اما توقیف فیلم «زادبوم»، در همان سال، باعث انصراف من از ساخت فیلم بعدی ام شد. چون در آن شرایط کار کردن را به صلاح ندیدم.

کارگردان موفق همشهری مان، در ادامه گفت و گوی اختصاصی با خیام نامه، در رابطه با علت انصراف ش اضافه می کند: وقتی فیلمی که ۳ سال برای آن زحمت کشیده ای، به نمایش در نیاید، طبیعتا حس خوبی برای ادامه کار نداری و انگیزه هایت از بین می رود. در این چند سال وضعیتی بود که ترجیح می دادم از سینما دور باشم و سکوت را ترجیح دادم و صبوری کردم. تا حال که با تغییر مدیریت جدید و فراهم آمدن فضای فعالیت، مجددا به سینما و فعالیت حرفه ای خود بازگشتم.

داوودی در رابطه با چگونگی انتخاب موضوع فیلم هایش پاسخ داد: همیشه سعی کردم کارهایم به زبان زمانه و شکل فرهنگی و اجتماعی روز نزدیک تر باشد، دلیل موفقیت این فیلم و انتخاب آن از دیدگاه تماشاگران هم همین قرابت بوده است.

وی در پاسخ به این سوال که آیا برنامه ای برای کمک به جوانان نیشابوری علاقه مند به هنر سینما دارد یا خیر اظهار داشت: هر کمکی که در حیطه وقت و برنامه کاری ام باشد از نیشابوریان دریغ نخواهم کرد، در نیشابور قطعا استعدادهای زیادی وجود دارد که مسئولین ارشاد باید این فرصت ها را فراهم کنند و کسانی را که علاقه مند به حوزه سینما هستند، ترغیب کنند و از تولید فیلم حمایت کنند. حتی اگر کیفیت آن پایین باشد.

متاسفانه سینمای ایران فقط در پایتخت متمرکز شده و اواخر دهه ۶۰ در خراسان امکانات جهت ساخت فیلم های سینمایی مهیا شد و حالا هم اگر امکانات فراهم و شرایطی ایجاد شود که طرح و فیلم نامه متناسب با این جا باشد خوشحال خواهم شد که در شهر خودم فیلم بسازم.

وی در خصوص این که آیا برنامه ای برای دیدار با همشهریان دارد یا نه، تصریح کرد: برای ادای احترام به لطف بی شائبه همشهریان م در جمع آنها حضور خواهم یافت. در صورت امکان دوست دارم همزمان با بازگشایی سینما «شهر فیروزه» نیشابور در شهرم حضور یابم.

این هنرمند نیشابوری و کارگردان خوش فکر سینمای ایران اضافه کرد: با وجود امکانات امروز که هنرمند می تواند حتی با موبایل خود فیلمی تهیه و تنظیم کند و نیازی نیست منتظر دوربین و لابراتوار و سایر امکانات باشد، علاقه مندان می توانند خود را محک بزنند و کار خود را ارتقاء دهند.

داوودی درباره موضوع فیلم خود اظهار داشت: این فیلم به کارگردانی من و نویسندگی محمدرضا گوهری و تهیه‌کنندگی بیتا منصوری است. «رخ دیوانه» یک اصطلاح در شطرنج است، زمانی که بازی می تواند تا ابد ادامه پیدا کند، رخ بازی می کند و در اصل فداکاری کرده و خود را قربانی می کند تا شاه را نجات دهد، این فیلم داستان چند جوان است که در یک قرار اینترنتی با یکدیگر آشنا شده و به دنبال یک شوخی و شرط بندی در مسیری پیچیده و دلهره آور می‌افتند، مسیری که درک جدیدی از زندگی و اجتماع را برای هرکدامشان رقم می‌زند.

آخرین اثر ابولحسن داوودی، به تهیه کنندگی همسرش بیتا منصوری، به بیان روابط در دنیای مجازی می پردازد. این فیلم که توانسته نظر بسیاری از منتقدان سینما را به خود جذب کند، به گفته اهالی سینما، فیلمی روان است که دغدغه های آشنای جامعه مدرن را به خوبی ترسیم می کند. «رخ دیوانه» علاوه بر آن که توانست به عنوان بهترین فیلم از نگاه مردم بر صدر جدول تکیه زند و سیمرغ بلورین این بخش را از آن خود کند، بیش ترین تعداد سیمرغ های جشنواره سی و سوم را نیز دریافت کرد.

طناز طباطبایی، صابر ابر، ساعد سهیلی، نازنین بیاتی، امیر جدیدی، سحر هاشمی، رضا آحادی، فرنوش آل احمد، بیژن امکانیان و گوهر خیراندیش بازیگران این فیلم هستند.

از دیگر آثار این کارگردان توانا می توان سفر عشق (۱۳۶۷)، سفر جادوئی (۱۳۶۹)، جیب برها به بهشت نمی‌روند (۱۳۷۰)، ایلیا نقاش جوان (۱۳۷۱)، من زمین را دوست دارم (۱۳۷۲)، بوی خوش زندگی (۱۳۷۳)، مرد بارانی (۱۳۷۸)، نان و عشق و موتور هزار (۱۳۸۰) و تقاطع (۱۳۸۴) را نام برد.

آزاده مهدیار

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.