کارشناس ارشد جغرافیا هشدارهای طبیعت را جدی بگیریم

 

Katrina-4محمد چمبری

 

خشکسالی ، طوفان توفان شن، ریز گردها، زلزله، سیل و حرکت زبانه های گلی؛  واژه هایی هستند که این روزها خیلی به گوش می رسند.هر چند این پدیده ها را نمی توان خشم طبیعت نامید اما می توان آن ها را هشدارهای جدی طبیعت به بشر دانست تا بیاندیشد که چه بر سر طبیعت آورده است و اگر هر چه زودتر وارد عمل نشود؛  طبیعت ، خود برای رسیدن به تعادل وارد عمل می شود.به عنوان مثال اگر در سال ۱۳۹۴ فقط یک روز طوفان همراه با ریزگردها را در نیشابور داشته ایم؛  باید بدانیم در سالهای بعدی چندین روز آلودگی هوا و هجوم ریزگردها را خواهیم داشت . یا اگر در گذشته دوره های بازگشت زلزله هر ۵۰ سال بوده، هم اکنون و یا در سالهای آینده این زمان کوتاه تر شده و زلزله های بیشتری را خواهیم داشت.

در سالهای اخیر روند رشد جمعیت و به تبع آن استفاده غیر منطقی و عجولاته از طبیعت ، چرای بی رویه ؛ تجاوز به حریم رودخانه ها و ساخت و سازهای غیر قانونی ، استفاده بیش از حد از آبهای زیر زمینی ، نابودی عرصه های جنگلی و مراتع ، نابودی ماندآب ها و تالاب ها ، فرسایش بیش از حد خاک به دلایل مختلف ، احداث سدها در بعضی مناطق همه و همه  نشان دهنده ی این است که مهم ترین عامل نابودی و تخریب محیط زیست؛ عامل انسانی بوده است. این به معنای این است که باید توجه بیشتری به محیط اطرافمان داشته باشیم.

اگر کشور خودمان را با کشورهای دیگر در حوزه ی محیط زیست مقایسه کنیم می بینیم در میان ۱۰ کشور آخر ، در این حوزه قرار داریم یعنی در دامان طبیعت مناظر زشت و نامانوس و انباشتی از زباله های مختلف را می بینیم ، جزو کشورهایی هستیم که بیشترین فرسایش خاک را دارند؛ رودخانه هایی مثل کارون و زاینده رود را آنقدر بی رمق کرده ایم که دیگر نای حرکت  ندارند، شاهد مرگ خاموش دشت ها ، تالاب ها و دریاچه های کشور هستیم . طبیعت و محیط زیست به عنوان یک گنجینه بین نسلی باید مورد توجه باشد!همگان وظیفه داریم برای نسل های بعدی این گنجینه با ارزش را حفظ کنیم.تا اگر روزی نیاکان ما از خاک برخاستند به ما خرده نگیرند و از این همه بی رحمی و بی خردی ما نسبت به محیط زیست گله نکنند.

اگر ما بی رحمانه به تخریب محیط زیست ادامه دهیم در آینده نام دریاچه ها و دشت های حاصلخیز را فقط در کتاب های قصه باید یافت. در این صورت چه پاسخی خواهیم داشت.ما  پیرو پیامبری هستیم که می فرماید: اگر زمان انقراض عالم فرا رسیده باشد و درختی در دست داشتید  وبه قدر کاشتن آن فرصت بود،  آن را بکارید و یا در جای دیگر داریم که کندن یک شاخه درخت به مانند کندن بال یک فرشته است . در این شرایط مسئولین و دولت مردان باید هرچه سریع تربه این مهم رسیدگی کنند و علاوه بر اقدامات موثر،بجا و سنجیده؛ سطح آگاهی عموم مردم را بالا برده تا مگر شاید اوضاع کمی بهتر شود. اگر مردم بدانند که برای تشکیل هر سانتی متر مکعب خاک زراعی؛ حدود ۷۰۰ سال زمان لازم است و یا اگر بدانند که یک بوته خاری که در طبیعت نابود می شود برای جایگزینی آن در شرایط آب و هوایی ایران ۱۰ سال زمان لازم است تا دوباره جایگزین شود؛  حساسیت بیشتری نسبت  به حفظ محیط زیست پیدا می کنند و با چشم دیگری به نابودی عرصه های طبیعی نگاه خواهند کرد.صدا و سیما، رسانه ها و مطبوعات با حساسیت بیشتری به موضوعات بنگرند و فقط به توصیه ی یک گزارش و یا یک عکس بسنده نکنند .به عنوان مثال در سیلاب گل و لای آخر نیشابور؛ چه کسانی به چالش کشیده شدند ؟ آیا علت یابی شد؟ آیا اقدامی برای جلوگیری از تکرار این حوادث شد؟ آیا اطلاع رسانی به اندازه کافی برای کاهش خطرات ناشی از آن صورت گرفت؟ و بسیاری سوالات دیگر.

امیدوارم که با یک عزم ملی شرایطی فراهم گردد که دولت و مردم با احساس مسئولیت بیشتری برای پیشرفت همه جانبه ایران عزیز تلاش کنند و از هیچ  کوشش و خدمتی دریغ نکنند تا بتوانیم محیطی سالم و شاد داشته باشیم.

به امید آن روز

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.