چگونگی پیشگیری از بزهکاری نوجوانان

چگونگی پیشگیری از بزهکاری نوجوانان

 

  1. برقراری دوستی و تفاهم بین والدین

دوستی و تفاهم پدر و مادر موجب آسایش خاطر و اطمینان کودک و نوجوانان در خانواده می شود. از هنگامی که نوزاد چشم به جهان می گشاید به محبت ، لبخند، مواظبت و نگهداری نیازمند است . از این رو اگر در مواردی مشکلات و مسائلی در روابط پدر و مادر وجود داشته باشد، لازم است این مسائل را نزد فرزندان آشکار نکنند یا احیاناً یکی در غیاب دیگری به انتقاد و بدگویی از طرف مقابل نپردازد. در روابط خانواده سعی شود با گذشت و سازش روابط صمیمانه را روز به روز مستحکم تر ساخته و با انتظارات نامعقول و سخت گیری ، صمیمیت را به سردی و درگیری تبدیل نکنیم چرا که در این صورت اولین کسی که ضربه خواهد خورد، فرزند معصوم و بی گناه است.

۲٫هم بازی شدن با کودک و نوجوان

والدین باید امکان سرگرمی ، استراحت و تفریحات سالم را برای فرزندانشان فراهم کنند. شرکت در مسابقات ورزشی ، رفتن به پارک و ترتیب دادن مسافرتهای دسته جمعی ، رفتن به باشگاههای ورزشی و تفریحی ، فرهنگی و مجامع دینی می تواند از بروز بزهکاری جلوگیری کند. تفریح و ورزش با کودکان و نوجوانان همیشه لذت بخش و شادی آفرین است.

  1. دوری از رقابت در جلب محبت فرزندان

اگر والدین بخواهند که فرزندان آنها در کنارشان باقی بمانند و مسائل ساده باعث قطع ارتباط روحی آنان نشود، باید بتوانند رابطه ای صمیمانه با فرزندان خود داشته باشند. علاوه بر این ، وجود رابطه صمیمانه میان والدین و فرزندان محیط خانه را به پناهگاهی عاطفی و امن برای فرزندان تبدیل می کند. آنها می توانند در آن آرام گیرند و احساس امنیت کنند. محیط خانواده برای اعضای آن یک محیط دوستانه باشد و فرزندان بتواند در مواقع حساس که با یک بحران روحی روبه رو می شود، موضوع را با پدر و یا مادر خود مطرح کند .

۴٫عدم ایجاد ناسازگاری در محیط خانواده

ناسازگاری محیط خانواده ، کودکان و نوجوانان را تحت تاثیر قرار می دهد. اگر اختلافات والدین به طلاق و جدایی منتج شود و طفل از محبت و توجه والدین یا یکی از آنها محروم شود، از محیط زندگی گریزان و اصولاً دلسرد و افسرده خواهد شد، این وضع او را به انحراف ، لغزش و بزهکاری خواهد کشانید.

۵٫عدم پرخاشگری والدین نسبت به خود و یا نسبت به فرزندان

پرخاشگری والدین نسبت به یکدیگر و یا نسبت به فرزندان خود، کودک را از محیط خانواده فراری و ناراضی می سازد و ممکن است این عدم رضایت او را به سمت بزهکاری سوق دهد.

۶٫پرورش حس اعتماد به نفس

از دست دادن اعتماد به نفس موجب فلج شدن فکر و روح انسان می شود، او را از خود مأیوس و متکی و وابسته به دیگران بار می آورد. والدین به جای اینکه همواره روی نقاط ضعف فرزند خود انگشت بگذارند و بخواهند از طریق سرزنش او را اصلاح کنند، باید در کنار نقاط ضعف بیشتر به نقاط مثبت و امتیازات او توجه کنند و در این زمینه او را تایید و تشویق کنند تا اعتماد به نفس او بیشتر شود.

۷٫حفظ شخصیت فرزندان

جوانان و نوجوانان دوست دارند که شخصیت آنان مورد توجه و احترام قرار گیرد و به همین سبب به صورتهای مختلف به ابراز شخصیت می پردازند . اگر روزی دست به خطا زدند، سعی می کنند که آن را از دید دیگران پنهان سازند تا خوار نشوند. از این حیث بهتر است:

اول: از هر عملی که باعث خدشه دار کردن عزت و کرامت فرزندان می شود، اجتناب کنیم . اهانت ، تحقیر، بکار بردن الفاظ طعن آلود، سرکوفت زدن ، شکست ها را به رخ او کشیدن و سرزنش بی جا، عواملی هستند که باعث از میان رفتن احساس شخصیت در فرزندان می شود.

دوم: برای اصلاح و معایب فرزندان خود از روش های غیر مستقیم استفاده کنیم.

سوم: اگر لازم آید که خطایی را بخواهیم بطور مستقیم یادآوری کنیم بهتر است این تذکر بصورت علنی و آشکار در حضور دیگران نباشد و یا اگر فرزند خودش عذرخواهی کرد باید عذر او را به راحتی پذیرفت.

۸٫مشورت با فرزندان

مشورت سبب می شود   :- آنها احساس کنند که در خانواده به حساب می آیند، بدین ترتیب آنچه را که در دل دارند با والدین خود در میان می گذارند و همین امر سبب پیدایش صمیمیت و همدلی در خانواده می شود.

–   والدین به تدریج راه و روش فکر کردن و تصمیم گیری را به فرزندان می آموزند. برخی از افراد با وجود برخورداری از تحصیلات عالی ، در تصمیم گیری بسیار ناتوان بوده و در زندگی اجتماعی و خانوادگی با مشکلات جدی روبه رو می شوند. این گونه افراد کسانی هستند که در محیط خانوادگی به درستی پرورش نیافته اند.

۹٫ابراز مهر و محبت به فرزندان

باید فرزندان را از مهر و محبت سیراب کرد.

محبتی که فرزندان در خانواده می بیند، موجب آرامش روانی آنها شده و همین آرامش روان آنها را از تمایل به بسیاری از لغزش های اخلاقی بازمی دارد. البته باید خاطرنشان نمود که تأکید بر محبت به معنای افراط نیست، محبت باید چنان باشد که:

– فرزندان بیش از حد وابسته بار نیایند و بتوانند در غیاب والدین روی پای خود بایستند و همواره خود را محتاج توجه و یاری آنها نبینند.

– فرزندان از خود راضی و پر توقع به بار نیایند. چرا که هنگامی که وارد اجتماع می شوند چون توقعاتشان برآورده نمی شود، سر خورده و مأیوس و افسرده می شوند.

در آخر می توان با آموزش مهارت های زندگی و زناشویی به والدین و همچنین آموزش   مهارت های لازم و ضروری به کودکان و نوجوانان مثل خودآگاهی، ارتباط موثر، مدیرت و کنترل خشم، ابراز هیجانات و احساسات، حل مساله و … در مدارس ، کمک بسزایی در پیشگیری از بزه ، جرم و هنجار شکنی ها داشت و جامعه سالم تر را ساخت.

محمدرضا برزنونی و فائقه غنمی

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.