یک ورزشکار پیشکسوت: حال ورزش قهرمانی خوب نیست

9مسعود موسوی تبار – رمضانعلی دولابی قهرمان جهان در رشته دو و میدانی است که درسال ۱۳۶۴در جبهه از ناحیه دست، مجروح شد؛ او از عدم توجه مسئولین به ورزش معلولین و جانبازان گلایه مند است.
این ورزشکار در گفت و گو با خیام نامه گفت: هیچ گاه این مجروحیت باعث نشد، ورزش را ترک کنم و آنقدر در این زمینه ممارست کردم تا بالاخره در سال ۱۳۸۳به مقام اولی جهان دست یافتم از سال ۸۳ تا۹۰ نیز در این رشته قهرمان ایران بوده ام ولی به علت بالا بودن رکورد جهان از مسابقات جهانی بازماندم.
دولابی افزود: من تا حد توان خود در رشته دومیدانی معلولین کار کردم اما متاسفانه مسئولین مربوطه توجه لازم را ندارند؛ وقتی سه ارگان بهزیستی، بنیاد و امور ایثار گران و اداره ورزش وجوانان خودشان را کنار می کشند و توجه نمی کنند، دیگر جایی برای ماندن نیست؛ به همین دلیل حدود دو ماه است، از کارم که تمرین با تیم جانبازان و معلولین نیشابور بود و به عنوان مربی بودم، کناره گرفتم.
وی ادامه داد: من برای ورزش شهرستان تلاش زیادی کردم اما خوب یا بد چند وقتی از ورزش کناره گرفته ام تا آینده چه شود، وقتی برای یک محل تمرین، سالن ها را به بخش خصوصی واگذار می کنند دلی برای کار نیست.
دولابی گفت: مدیریت این نیست که فقط یک رشته را تقویت کنی باید کل رشته ها مدیریت شود و همه پشتیبانی شوند؛ مدیریت خوب یعنی استفاده از داشته های خوب؛ یعنی استفاده از قهرمانان پیشکسوت، پهلوان و نیروهای خوبی که داریم وقتی مدیری نتواند از این ها به نحو احسنت استفاده کند دستش خالی خواهد ماند.
این ورزشکار عنوان کرد: من هنوز نمی دانم رییس هیئت جانبازان و معلولین چه کسی است؛ الان دیگر بهایی برای پیشکسوتان قائل نیستند. امیدوارم وضع بهتر شود اما مطلب دیگر سو استفاده از بزرگان ورزشی است که فقط زمان های بخصوصی یادشان می آید که کسی به نام فلانی نیز هست؛ من دو بار از مسابقات بین المللی برگشتم ولی هیچ کس خبر نداشت؛ زندگی خود را داده بودم ولی مسئولین مربوطه ده دقیقه از وقتشان را نگذاشتند، این تنها وضعیت من نیست بلکه مثل من افراد زیادی هستند که مورد بی مهری قرار می گیرند. وی گفت: در حال حاضر یک سالن بدنسازی دارم و روزگار می گذرانم اسفند امسال نیز با شرکت در مسابقات آسیایی به ورزش حرفه ای خود پایان خواهم داد؛ از جوانان می خواهم برای سلامتی ورزش کنند؛ درباره ورزش قهرمانی نیز باید بگویم به نظر من بسیار دشوار است چرا که ورزش قهرمانی یعنی بی مهری دیدن، یعنی عدم توجه و این باعث تاسف است.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.