همدلی و همزبانی ما نیشابوری ها؛ کجا و چگونه ؟

سردبیر محترم نشریه وزین خیام نامه!

سلام. از میان مطالب مندرج در شماره ۲۲ فروردین ۹۴ که اکثریت آن خواندنی و قابل تامل بود، مطلب متعلق به استاد گرانقدر و برادر بزرگوارم جناب اقای همت آبادی عضو ارزشمند شورای اسلامی نیشابور، بیش از سایر موارد، حقیر را متقاعد به واکنش نمود و بر آنم داشت تا چند سطری را به عرض ایشان و همشهریان فهیم نیشابور، برسانم. و صد البته پیشاپیش از صلاحیت بیان و تلخی کلام عذر خواهم.

ایشان با اشاره به مناسبت سال، یعنی سال «دولت و ملت ، همدلی و همزبانی» تحقق این مهم را پیرامون موضوعاتی خاص در سطح شهرستان خواستار شده و انتظار دارند.

الف) کمک به نماینده های دولت

۱-حقیر نیز چون حضرتشان کوچکترین شکی در توانمندی، مدیریت، تدبیر و درایت، لیاقت و شایستگی فرماندار بومی نداشته و ندارم. در یادداشتهای قبلی خود نیز، نبود ایشان را حسرت خورده ام، اما چیزی که من به آن عمیقا باور دارم آن است که همدلی و همزبانی زمانی محقق می گردد که نوعی تفاهم، وحدت نظر ، اشتراک منافع، خیر خواهی و دلسوزی، جمع نگری و دغدغه های عام و مشترک وجود داشته باشد و ایجاد گردد. امری که در طول سالیان دراز، هرگز در این خطّه اتفاق نیافتاده است و نه تنها ملاک های ارزشی فوق بوجود نیامده بلکه ضد ارزش هایی از قبیل تملق و چاپلوسی، سیاست زدگی و سیاسی کاری، جناح و باند و قبیله گرایی جایگزین آن شده است و همان گونه که خود به زیبایی اشاره نموده اند، «تمایلات نفسانی» همواره مصالح کلان شهرستان ها را سلاخی کرده است.

۲- حضور داوطلبانه، خیرخواهانه و حتی فداکارانه جناب آقای دکتر مظفری در نیشابور، حضوری کوتاه مدت و حداکثر دوساله است. یک سال تا انتخابات و یک سال پس از آن. چرا؟ به نظر حقیر جناب مظفری امید شهرستان و گزینه غالب در رقابتهای انتخابات مجلس بوده که با محاسبات فداکارانه اما اشتباه، آن صحنه ی بزرگ را به سیاست بازان لفاظ واگذاشت. احتمالا بدان امید که شاید بتواند از آراء مردم صیانت کند و در هرم قدرتِ خالی از مسئولیت عام و فارغ از دغدغه های مردمی و چسبیده به آمال ها و آرزوهای باندی و قبیله ای سیری ناپذیر، به نفع مردم و شهرستان تغییر ایجاد کند.

درست در همین جاست که همدلی و همزبانی با یکدیگر می تواند، همدلی و همزبانی دولت و ملت را در آینده ضمانت کند و دقیقا در همین نقطه است که مردم باید با نگاهی مقایسه ای و نقادانه، بر محور حقیقت موجود و واقع گرایانه، به سالهای پس از انقلاب؛ وضعیت نیشابور و نتایج حاصله از رای هایی را که بر اساس تعصبات باندی و گروهی و قبیله ای به قیمت شام و ناهار به صندوقها ریخته اند، به دقت بررسی نمایند و آنگاه به یک نگاه مسئولانه و منطقی و با اعتماد به نفس به شناخت و شایسته سالاری، اقدام به انتخاب گزینه ای به معنای واقعی کلمه «اصلح» نمایند. در آن صورت شاید بتوان به حضور سازنده و بلند مدت تر جناب مظفری و نواختن سوت شروع اقدامات خدمتگزارانه و تعریف نقشه راه، امید بست. با توجه به شرایط موجود و احتمالا آینده، از فرماندار گرانقدرمان تقاضا می کنم برای اجرای طرح های بزرگ، پیشرفت های سریع و تحولات عمیق و زیرساختی پر هزینه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی عجله نکنند تا تجربه شیرین افلاک نما و تلخی کشدار چندین ساله آن تکرار نگردد و سرمایه های محدود مردم و بیت المال معطل نماند.

ب) مجلس تبلور اراده ملت:

جناب همت آبادی، به درستی اشاره کرده اند. راه همان است اما رهروان مهم اند. متاسفانه همدلی مورد نظر ایشان به ویژه در صحنه انتخابات هیچگاه حاصل نشد و خود ایشان بزرگترین قربانی بی مهری ها، عدم صداقت ها و قدرت طلبی هایند و به خوبی به کجی ها و کاستی ها و وقوف کافی و کامل دارند.

لذا قویا اعتقاد دارم، تخم تفرقه و تشتتی که طی سالیان دراز در بین اقشار مختلف مردم کاشته شده است آن چنان حساب شده و عمیق است، که هر طیف و قشر و گروهی، برنده شدن کاندیدای مورد نظر خود را، برنده شدن خودد می داند و نان و روغن سفره خود را انتظار می کشد. همین باور غلط اما اثبات شده و خانمان سوز، تفرقه انداختن و حکومت کردن است که نیشابور بزرگ تاریخی و تاریخ ساز را به تعبیر جناب مهرداد، کارشناس مسلم علوم سیاسی، تا حد روستایی بزرگ تنزل مقام داده است. یقینا همان شگرد باز هم پیروز خواهد شد.مگر آن که مردم، همت کنند، غیرت به خرج دهند و حیثیت و آبرو و آینده خود و فرزندان شان را به بهای سخیف و پست یک شام و ناهار و یا وعده ی فلان پست و فلان کسب و شغل و وام ….نفروشند و غیرتمندانه و غرور انگیز به کاندیدای اصلح، با معیارهایی که همواره رهبر معظم انقلاب معرفی فرموده اند، رای دهند. کاندیدایی که نه فقط مدعی آن ارزش ها، بلکه شناخته شده و شهره به آن باشد و گذشته اش همه ی آن ملاک های شایسته و لیاقت را فریاد زند.

کاندیدایی که بتواند از اخراج زحمت کشان مظلوم خدمتکار مدارس آموزش و پرورش و جایگزینی آنان با بچه های بادمجان دور قاب چین هایش جلوگیری کند، فرصتهای شغلی و امتیازات میدانی را بر اساس صلاحیت ها و شایستگی و معیارها و ضوابط قانونی توزیع نماید و از تبعیض و ترویج مفاسد جدا جلوگیری و پرهیز نماید و به شدت با آن مبارزه کند. باید باور کنیم که انقلاب خونرنگ اسلامی ما امروزه در مرحله ای قرار دارد که «از خود گذشتگی» تنها راه چاره ی دردهای کشنده ی آن است و این کلام امام فقیدمان حتما یادمان باشد که فرمود«مجلس در راس همه ی امور است» قید همه در واقع کلمه ی هشدار به همه ی نمایندگان در همه ی اعصار و دوره هاست. چرا که مجلس است که با محاسبات خوب و یا بد، تحلیل های خوب و یا بد و… سیر سعادت و یا شقاوت یک ملت و کشور را تعیین می کند و این مهم، چگونگی تحقق آن و کلید هدایت مجلس به سمت خیر و صلاح یا فساد و تباهی، در قالب یک رای بسیار با ارزش و سرنوشت ساز در دست من و شماست. پس باید دقت کنیم.

ج: درخواست همدلی و همزبانی از اعضاء محترم شورای شهر نیشابور

جناب همت ابادی استحضار دارند که زمزمه هایی در مجلس شروع شده است تا انتخاب شهردار را از اختیارات شورا گرفته و در اختیار نمایندگان مجلس قرار دهند و این احتمال بسیار قوی است. چرا؟

۱-سوابق و عملکرد نمایندگان مجلس(حداقل تا آن جا که حقیر رفت و آمد دارد و می شناسد) نشان می دهد که خدمت گزارترین آنان، رگه هایی قدرتمند، در خمیرشان برای انحصار گرایی و قدرت طلبی وجود دارد. رقم (تعداد) شیفتگان خدمت، در برابر تشنگان قدرت، رقم بسیار ناچیز و قابل ذکری است. پس این اتفاق خواهد افتاد.

۲-شورای چهارم با عملکردی که دراین دو سال عمر خود بجای گذاشته است و رفتاری که در معرض قضاوت عموم نهاده، عملکردی بسیار ضعیف، رفتارهایی زشت، ضد اخلاق، خودخواهانه، سود جویانه، منفعت طلبانه و شخص محور است . به گونه ای که فضای حاکم بر شورا با استناد مطالب مندرج و مکرر در بسیاری از نشریات محلی، آدم را یاد قهوه خانه ها و گفتمان چاله میدانی می اندازد. شوراییان به کلی فراموش کرده اند که در تبلیغات انتخابات خود چه می گفتند؟ کلا یادشان نیست که ابر شهر را چگونه می خواستند بسازند؟ متوجه نیستند که ۷ حوزه ی کاری و کارگروه تخصصی وقتی برای انجام کار کارشناسی و عملی توسعه ای تعریف کرده بودند؟! یادشان رفته است که حیف و میل بیت المال و سفرهای غیر ضرور، حرام بود و می خواستند نیشابور را به اوج قدرت و عزت گذشته اش برگردانند.این شورا با استناد وعده های خودشان که در نشریات رقم خورده است امروز در تنگنای خواهشهای نفسانی و شخصی و قومی و قبیله ای خود وامانده است.

به نظر می رسد، انتظار بهبود وضعیت شورا در آینده آن هم به یکباره و به اعتبار شعار تعیین شده از جانب رهبری و با توجه به گذشته ی مذکور، انتظاری بی حاصل باشد. چرا که کسانی بیان امام خویش را نصب العین قرار می دهند و به عنوان خط قرمز اعتقادی خود بدان می نگرند و رعایت آن را التزام عملی خود می دانند که به رهبر و مقتدای خود، حداقل شباهت عملی را داشته باشند. جناب همت آبادی در شورا چنین افرادی را می شناسند؟ چند نفرند؟!

فلذا به استاد ارجمند و همکار گرامی ام جناب همت آبادی، که یقین دارم به مراتب ارادت این حقیر به خویش شکی ندارند، موکد توصیه می کنم، چنانچه قادر به اعمال نفوذ معنوی و تغییر عملکرد و اصلاح رفتار شورا نیستند، باقیمانده ی آبروی خویش را بردارند و از عضویت شورای نیشابور، با همه ی اسم و آوازه اش انصراف دهند، در آن صورت از عذاب وجدانی که در آینده آزارشان خواهد داد، فارغ می شوند و سهمی در کاستی ها، نا به سامانی ها و بلا تکلیفی ها و عقب ماندگی ها ی شهرمان نخواهند داشت و از طرف دیگر، بهترین نوع همدلی و همزبانی را با حقیر و کثیری از کسانی که با تمام وجود دوست شان دارند، و به ایشان رای آگاهانه داده اند، به عمل می آورند.

نوشته شده توسط : محمدناصر ایزدخواه

به اشتراک بگذارید:


2 دیدگاه برای “همدلی و همزبانی ما نیشابوری ها؛ کجا و چگونه ؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.