نخودی ها از آغاز تا کنون موفقیت ما از ایمان به خدا؛ پشتکار و صداقت بود . به علت فقر تا پایان دوره سربازی درآذرشهرماندم

6گفت و گو: سیدهاشم مداح

 

فامیل نخودی یادگار دورانی است که پدرش به شغل نخود بریزی درمحل دروازه مشهد مشغول بود و به این نام شهرت یافته بود. حاج حسن  پدرش را در سنین کودکی از دست داد و با مادر و دو برادر زندگی نسبتا سختی را گذراند. این سه برادر قولی به مادر دادند و برادر بزرگتر متقبل خرج تحصیل دو برادر کوچک تر شد. به این ترتیب حاج حسن دوره تحصیلی ابتدایی را ابتدا  در دبستان شاهپور واقع  در کوچه میر واعظ (سر سنگ ) وسپس در مدرسه عطار (کوچه حاج مهدی ) به اتمام رساند و مدتی هم در دبیرستان خیام به تحصیل پرداخت اما  به دلیل فقرمالی مجبور به ترک  تحصیل شد.

خانه آنها ابتدا در کوچه سرسنگ بودکه پس از ساخت خیابان ارگ شمالی  منزل در مسیر خیابان قرار گرفته و به ناچار ایشان به اتفاق خانواده به خانه ای در خیابان علی اف منتقل شدند.حاج حسن برای گذران زندگی در مغازه برادرش (عبدالوهاب )و بعدا  در مغازه شخصی به نام  بی کسان در سن سیزده سالگی با مزد روزی دو قران(ریال)  مشغول به کار شد و حدود هشت سال شاگردی کرد و با  فرارسیدن دوران خدمت سربازی به  شهر های تهران و آذر شهر اعزام شد.او به دلیل فقر تا پایان دوره سربازی  درآذرشهر(تبریز)ماند و به مرخصی نیامد و تنها با نوشتن نامه با خانواده در ارتباط بود.  حدود سال ۱۳۴۲ پس از اتمام خد مت و بازگشت به نیشابور «حاج حسن» به کمک برادرش «علی « مغازه کوچکی را خریداری کرده و به تولید آجیل پرداختند .  کیفیت مطلوب کم کم فروش آجیل را به حدی رساند که جوابگوی متقاضیان نبود لذا او و برادرش علی به فکر احداث یک کارخانه آجیل پزی افتادند . کارخانه در سال ۱۳۵۸ راه اندازی شد و درحدود ده سال تولیدات آن به  تمامی شهرهای کشور ارسال  می شد در آن زمان شرکت بینالود کم کم به قطب تولید مواد غذایی شرق کشور تبدیل شد.

حاج حسن در سفری هایی که در سالهای ۵۶-۵۵ به کشور آلمان داشت موفق به خرید یک خط تولید بیسکویت و ویفر شد که این خط تولید پس از حدود یکسال به ایران حمل و توسط یک متخصص از کارخانه مینو نصب و راه اندازی شد. محصول بعدی که شرکت به تولید آن دست یافت شیرین گندمک یا جرقه بود که دستگاه تولید آن  از روی یک کاتالوگ ژاپنی و توسط برادرش و با کمک شخص دیگری ساخته شد.

تولیدات شرکت مواد غذایی بینالود کم کم به دلیل نداشتن رقیب در بازار به حدی رسید  که روزانه حدود  «هشتاد کامیون» در شرکت بارگیری و به تمام نقاط کشور فرستاده می شد. این روند  رو به رشد تا سالهای ۶۵ ۱۳ادامه یافت و در آن زمان حدود ۱۱۰۰کارگر در کارخانه مشغول به کار بودند. ضمنا قابل به ذکر است که در دوران جنگ تحمیلی نیز  شرکت بینالودکمک های مالی زیادی به جبهه داشت و همچنین کارگران به نوبت به جبهه اعزام می شدند .

روند صعودی و رشد شرکت تا سال ۷۸ ادامه پیدا کرد تا اینکه کارخانه به دلیل فصلی بودن کار و کمبود نقدینگی و فشار مالی دچار مشکل شد وبرادران نخودی در نهایت مجبور به انحلال شرکت و تعطیلی کارخانه شدند. این کار در یک دوره زمانی ۴-۵ ساله صورت گرفت. اما این تصمیم برای مالکان که یک تولید کننده مهم بودند بدترین اتفاق ممکن بود اما در آن مقطع یا باید ورشکست می شدند و یا کارخانه را تعطیل می کردند و علیرغم میل باطنی مجبور به تعطیلی کارخانه شدند .

پس از رفع مشکلات مالی و جبران خسارات و پرداخت بدهی ها حاج حسن کارگاه پخت آجیل  و برادرش حاج علی نیز تولیدات حجیم شده را بطور محدود راه اندازی کرده اند. حاج حسن نخودی معتقد است« اگر ما در زندگی به جایی رسیده ایم بعد از ایمان به خدا مدیون پشتکار و صداقت در کار بوده است».

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.