ماجرای FATF، آینه تمام نمای شرایط سیاسی کشور

پیمان صادقی

در طی
هفته گذشته لایحه CFT پس
از چندماه فراز و نشیب های ، سرانجام در مجلس به تصویب رسید. پیش از این در
نوشتاری به موضوع FATF
پرداختیم و به صورت اجمالی آن را بررسی کردیم.

در
جلسه یکشنبه هفته گذشته مجلس نیز CFT به
عنوان آخرین بخش از تعهدات حقوقی ایران نسبت به استانداردهای مالی و بانکی به FATF پس از تنش آفرینی های بعضا قابل پیش بینی و پس از ۵
ساعت بحث داغ و جنجالی به تصویب رسید.

اگر
از همراهی بخش کوچک تر و  میانه رو
فراکسیون ولایی با اصلاح طلبان صرف نظر کنیم. ماجرای بررسی لایحه CFT، به شکل نسبتا واضحی مواضع و تفاوت های رفتاری و شکلی
دو جناح عمده سیاسی کشور را به نمایش کشید.

اصول
گرایان تندرو که در طی ماه های گذشته با تمام توان بر علیه CFT کار کرده بودند و در مذمت مجموعه تعهدات بین المللی
موسوم به FATF هر آنچه
در توان داشتند به کار بسته بودند از مسیر شانتاژ و غوغاسالاری که در ید طولایی در
آن دارند در مقابل این لایحه سنگر گرفتند.

آنها
پیش از این در بیستم خردادماه و در عملیاتی عجیب تومارهای چندمتری امضا شده را در
صحن مجلس پهن کردند و با اتکا به پلاکاردها 
و متشنج کردن فضای مجلس توانستند بررسی لایحه در مجلس را دو ماه به تعویق
بیاندازند.

در آن
زمان با توجه به مذاکراتی که برای گرفتن امتیازاتی از طرف اروپایی در قبال خروج
ترامپ از برجام در جریان بود، دولت و حامیان اصلاح طلب آن، مسکوت ماندن لایحه را
فرصتی برای تحت فشار قرار دادن اروپا تلقی و با آن مخالفتی نکردند. اما با نزدیک
شدن به زمان طرح مجدد CFT در
صحن مجلس، جناح عاقل تر سعی نمود با آرام کردن فضا، فرصت بحث کارشناسانه و دقیق
درباره ماهیت و چرایی تصویب CFT را
فراهم نماید.

قرار
بود جلسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی در ساعات اولیه صبح و پیش از آغاز صحن
علنی مجلس در محل کمیسیون تلفیق برگزار گردد. اما به دلیل درخواست پرشمار
نمایندگان برای حضور در جلسه چاره ای جز برگزاری آن در صحن مجلس در ساعت ۶ نبود.

جالب
آن که بانیان این جلسه اعضای اکثرا مخالف لایحه در فراکسیون ولایی بودند اما بخش
عمده آن ها در جلسه کمیسیونی که بر تشکیل آن اصرار داشتند، حضور نیافتند.

دلیل
آن شاید این بود که از احساس کردند جو و نتیجه جلسه کمیسیون آن چیزی نخواهد بود که
پیش از این انتظار داشتند و قرائت پیام رهبری درباره عدم مخالفت ایشان با طرح این
لایحه در مجلس توسط لاریجانی نیز بر تضعیف موضع آنها افزود و لذا دوباره به شیوه
های منحصر به فرد خود در تلاش برای ورود تومار به صحن و ساماندهی همفکران خود برای
تجمع در جلوی بهارستان دست بردند.

صحن
علنی مجلس با سخنرانی های داغ و عمدتا پر حاشیه موافقان و مخالفان همراه بود تا
اینکه نقوی حسینی در تذکری ناشیانه، باعث شد ناخواسته شیوه همفکران اش برای
جلوگیری از تصویب CFT رو
شود. او در این تذکر به لاریجانی گفت که شما در جلسه غیر علنی کمیسیون سعی کردید تا
با تهدید نمایندگان را به رای مثبت وادار نمایید و در ادامه نیز گریزی به نامه
رهبری زد.

لاریجانی
نیز در پاسخ به او عنوان کرد تهدید را کسانی انجام دادند که با ارسال پیامک سعی در
ارعاب نمایندگان دارند.

اشاره
لاریجانی به پیامک هایی بود که به شکل گسترده از روزهای قبل به نمایندگان ارسال و
ادبیاتی خاص سعی در منصرف کردن آنها از رای به CFT داشتند و برخی نمایندگان نیز از این امر گلایه شدید
داشتند.

در
هنگام تصویب نیز مخالفان صحن مجلس را به بازی گرفتند و با در دست داشتن
پلاکاردهایی در جلوی جایگاه تجمع و با پاره کردن متن لایحه و پرتاب آن به سمت هیات
رییسه، آخرین تلاش های غوغاسالارانه خود را نیز به کار بستند. اما سر انجام CFT با رای نمایندگان به تصویب رسید.

تحرکات
تندورها و رسانه های حامی آنها پس از تصویب لایحه نیز ادامه داشت و به طور مثال
قاضی زاده در نطق شفاهی خود تصویب CFT را
صریحا ننگین نامید و کیهان نیز در روز بعد بدون هیچ ملاحظه ای نمایندگان حامی طرح
را «خائن» دانست.

همان
طور که در ابتدای این نوشتار اشاره شد، نگاهی به روال بررسی این لایحه در مجلس و
تقابل دو نگاه سیاسی عمده کشور، به خوبی نوع رویکرد و رفتار آنها را نسبت به
موضوعات کشور آشکار می کند؛ از یک سو نگاه عاقلانه، منطقی و روشنگرانه و از سوی
دیگر غوغاسالاری، تشنج، تهدید، پلاکارد و تومار و … !

هر
چند بدیهی است که کارنامه اطلاح طلبان نمی تواند خالی از اشکال و اشتباه باشد اما
می توان ادعا کرد که روش اطلاح طلبی همچنان بهترین و معقول ترین راه برای بازگشت
به مسیر تعالی کشور است.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.