فاعل و افعال نامربوط

رابعه صادقی

در سال ۲۰۰ ه.ق. امام رضا(ع) در سفر از مدینه به مرو، در نیشابور توقّف داشتند و حدیث سلسله‌الذّهب را نقل کردند. محمّدرضا حکیمی در کتاب دانش مسلمین نوشته است: «روزگاری که شاید در همه‌ی اروپا ۱۲ تَن یافت نمی‌شدند که نوشتن و خواندن بدانند، در نیشابور ۱۲۰۰۰ قلمدان مرصّع بیرون می‌آمد تا یک حدیث را از زبان فرزند پیامبر بنویسد.»

اکنون و پس از گذشت ۱۲ قرن نماینده‌ی مردم نیشابور، خانم چنارانی طیّ نامه‌ای از رئیس مجلس دعوت کرده‌اند که به مناسبت سالروز ورود امام رضا، مهمان نیشابوریان باشند. متن کامل ایننامه که سرشار از غلط‌های نگارشی است، عینا در کانال اطلاع رسانی این نماینده مجلس باتاب یافته است، به این شرح:

«به ریاست محترم مجلس شورای اسلامی دکتر لاریجانی

با سلام؛

احتراما باستحضار می‌رساند نیشابور و نیشابوریان سالیان سال است که مفتخر به ورود و ایراد حدیث سلسله‌الذهب توسط امام رضا علیه‌السلام در این سرزمین انجام گردید. نیشابوریان تا روزی که باشد این روز را غدیر دوّم تشیع می‌دانند و به فرهنگ آبا و اجدادی خود حضور ارزشمند امام همام را با برگزاری همایش و تجمعات بزرگ قدر می‌دانیم. سال ۹۶ در ۱۰ تیرماه میزبان اعضای کمیسیون امنیت ملی بودیم و امسال از شما بزرگوار بعنوان رئیس قوه مقننه درخواست داریم تا در این روز تاریخی بزرگ مهمان ویژه نیشابوریان باشد.

با تشکر

چنارانی- ۹۷٫۱۹٫۰۱»

تناسب نداشتن فاعل و فعل که ازجمله ایراداتی است که به این نامه وارد است‌، در بادی امر چندان مساله نادری نیست، اما تناسب نداشتن حقیقی «فعل نگارش نامه» با فاعل آن، یعنی نماینده مردم شهرستان ادب پرور نیشابور در مجلس شورای اسلامی، مساله را دشوارتر می سازد.

نماینده محترم شهرمان، آن گونه که خود اظهار داشته اند، دارای مدرک کارشناسی‌ارشد رشته‌ی جامعه‌شناسی از دانشگاه الزّهرا تهران هستند و گفته شده که خود را دانشجوی دکتری می‌دانند. با توجّه به سوابق تحصیلی و مشاغل قبلی مورد ادعای ایشان -کارشناس ستاد سفرهای ریاست‌جمهوری (دو دوره‌ی قبل) و کارشناس امور دانشجویی در دانشگاه سوره- واقف نبودن‌شان به آداب و ترتیب نامه‌نگاری عجیب به نظر می‌رسد. ایشان در تمام این سال‌ها و در تمام سمت های مورد ادعا، تا کنون نامه‌ی اداری ننوشته‌ و یا حتّی در دوران مدرسه به درس نامه‌نگاری علاقه‌ای نداشته‌اند؟

تناسب نداشتن «فاعل» و «فعل» به همین نامه خلاصه نمی‌شود. مهرماه ۹۶ در همایش «زن، سلامت و خانواده» به میزبانی نیشابور، «فعلی» از ایشان رسانه ای شد که همه کمابیشدرجریان آن قرار گرفتند. «فاعل» در آن مقطع با پایه میکروفون به معاون استاندار خراسان رضوی حمله کرد. او دلیل این رفتار را استفاده کردن حسینی از کلمه‌ی مجعولی در سخنرانی‌های پیشین می‌دانست. با توجّه به اینکه ایشان در کارنامه‌ی کاری‌اش مدیریّت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را هم درج کرده، نمی‌توان برای این حجم از خشونت در «فعل»، تعریف مناسبی و تناسبی با «فاعل» ارائه داد!

گو این که رفتارهای این چنینی، از سوی یک نماینده منحصر به نماینده نیشابور نیست. پیش از این نماینده‌ی ارومیه، نادر قاضی‌پور در سال ۹۵ در پایان یکی از جلسات علنی مجلس، با یکی از خبرنگاران درگیری لفظی پیدا کرد که در نهایت منجر به برخورد فیزیکی و ضرب و شتم خبرنگار شد؛ کاری بسیار بی تناسب با شان یک نماینده ملت!

در اینجا سخن از اصلاح‌طلب و اصولگرا نیست. سخن از اخلاق و شئون نمایندگی ‌است.

عدم تناسب جایگاه نماینده و رفتار ایشان مسئله‌ای نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. محمود صادقی در یکی از نطق‌های خود در مجلس، نمایندگان را عصاره‌ی فضائل ملّت دانست. اگر نمایندگان عصاره‌ی فضائل ملّت هستند، آیا رفتار عصاره ملّت می تواند  سعی در به کرسی نشاندن حرفش با برخورد فیزیکی باشد؟!

شاید ریشه‌ی تمام این عدم تناسبات را باید در متناسب نبودن آموزش و آموزش‌دهندگان و نحوه قرار گرفتن اشخاص در جایگاه ها جستجو کرد.

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.