شیر خفته

«شیر خفته»

اگر چه چند دهه است در عرصه ی نظام جهانی زمزمه های زیادی درباره ی بیداری دو اژدهای بزرگ آسیا (چین و هند) به گوش می رسد، اما هنوز از بیداری شیر خفته ی آسیا خبری شنیده نمی شود. اکنون چین و هند توانسته اند به عنوان دو قدرت اصلی آسیا با اتخاذ سیاست های مناسب و نرخ رشد اقتصادی بیش از ۸ درصد، نقشی شایسته در نظام جهانی یافته و خواست های معقول خود را بر کشورهای مدعی، دیکته نمایند.علاوه بر دو کشور چین و هند، اکثر کشورهای جنوب شرق آسیا نظیر سنگاپور، مالزی، تایوان، اندونزی و …، امروزه دیگر دارای رابطه ای یک سویه و نابرابر با کشورهای توسعه یافته نیستند و با تکیه بر برنامه های دراز مدت پیشرفت و توسعه در حال رهایی از دور بسته ی عقب ماندگی اند و حتی در برخی از این کشورهاٰ، پیش خدمتی غربی ها در رستوران ها، پدیده ای معمولی است.

اما به اعتقاد بسیاری،این شیر خفته (ایران) از جنبه ی موقعیت جغرافیایی، نعمت های خدادادی و همچنین منابع فرهنگی و انسانی دارای آنچنان توانایی هایی است که در صورت بیدار شدن به سرعت می تواند جبران مافات نموده وهمچون دو رقیب قدرتمند و سنتی دیگر خود، در عرصه نظام جهانی بیش از این نقش آفرین باشد. علاوه براین، یکی دیگر از امتیازات ایران زمین داشتن حکومت مردم سالاری دینی است. به نظر پرفسور «آچین وایناک» استاد دانشگاه در هند، «قدرت آمریکا در ایجاد نظم جهانی رو به افول است و جهان به سمت نظمی چند بعدی پیش می رود» و کشورهایی که براساس مردم سالاری اداره می شوند و به ویژه ایران، می توانند در جهان پیش رو موقعیتی استثنایی برای خود رقم بزنند به شرط این که همه به قواعد مردم سالاری پایبند باشند.

در مردم سالاری، شایسته سالاری جز لاینفک نظام های سیاسی و اصلی ترین فاکتور برای رسیدن به توسعه ی پایدار است. اعتماد به خرد جمعی و تن دادن به رای اکثریت و همچنیناحترامبه حقوق اقلیت ها باعث می شود تا مردم با انتخاب خود بهترین ها را برای مناسب مختلف برگزینند و چون در تصمیم گیری مشارکت داشته اند، اجرای قوانین با استقبال بیشتری صورت می گیرد. در نتیجه بیشترین بهروری از نیروی انسانی و بالطبع نعمت های خدادادی حاصل آید. مثلا در کشور هند به خاطر داشتن حکومت متکی بر رای مردم، میزان بهروری نیروی انسانی بسیار بیشتر از کشور چین است.براساس تحقیقی که توسط دکتر «س.ک. بوتانی»، نویسنده ی مقاله آینده ی روابط جهانی چین و هندصورت گرفته، «سرمایه گذلری های هند نصف آن چیزی است که چین انجام می دهد، با این وجود، نرخ رشد هند، ۸۰ در صد نرخ رشد اقتصادی چین است. بنابراین نرخ بهروری در هنددارای نظام مردم سالاری حتیٰ قبل از این که سرمایه گذلری های خارجی در این کشورصورت بگیرد، از چین که دارای اقتصاد سرمایه داری دولتی است بهتر بوده است.»

از طرف دیگر، نظام مسلط اقتصادی در دنیای امروز، نظام سرمایه داری است که چه دولتی باشد چه خصوصی، بی عدالتی و تبعیض را در دل خود نهفته دارد. اما به دلیل اینکه در نظام های سیاسی مردم سالار، باید مزایا بر اساس لیاقت و معیارهای واقعی توزیع شود، احساس تبعیض و بی عدالتی کمتری ایجاد می شود. همچنین به قول خانم دکتر «ماندانا تیشه یار»، استاد مطالعات بین الملل دانشگاه تهران، در صورت وجود نابرابری و تبعیض در کشورهای دموکراتیک، چون به مردم فرصت اعتراض داده می شود و صداها در گلو خفه نمی شود، «می توان امیدوار بود که از تبدیل شدن بغض ها و خشم ها به فریاد ها و بحران ها کاسته شود» و در نتیجه هزینه های کمتری برای کشور ایجاد گردد. بنابراین مردم سالاری نه تنها با به کارگیری نیروهای زبده باعث افزایش بهره وری و کاهش هزینه های توسعه می شود بلکه شرایط را برای اصلاحات مسالمت آمیز بدون هزینه های سیاسی و اجتماعی فراهم خواهد نمود.

اما بی توجهی به قواعد مردم سالاری، خواب شیر خفته را عمیق تر می کند و ممکن است خیلی زود دیر شود و همه، حتیٰ آنانکه از مزایای کوتاه مدت این بی توجهی سود جسته اند، مجبور به پرداخت هزینه های جبران ناپذیری گردند. این روزها، بر خلاف مردم سالاری دینی و اهداف انقلاب، فرصت طلبی و سود جویی های شخصی، خانوادگی، گروهی و قبیله ای در جامعه ی ما عمومیت یافته و همه به دنبال یافتن راه های میانبر و نه درست، برای رسیدن به مزایای اجتماعی هستیم که نمی تواند نتیجه ایجز از هم پاشیدن ۱۵۵ هزار خانواده و ۱۲۰ هزار سقط جنین غیر قانونی در سال، نرخ رشد اقتصادی منفی، درگیر بودن اکثر خانواده ها با غول بد ترکیب بیکاری، اعتیاد، افسردگی، فقر، کودکان کار و …داشته باشد.

بی شک، ارزش مند بودن کار، تخصص گرایی و سپردن کارها به انسان های کاردان آهنگ خوش بیدار باش این شیر خفته است. در چنین صورتی، می توانیم از توان بالقوه ی نخبگان که سالانه با مهاجرت خود، به اندازه ی فروش نفت به کشور خسارت وارد می نمایند جلوگیری کنیم و با استفاده از سرمایه های اقتصادی و به ویژه علمی آنها، بخش عظیمی از معضلات کشور به خصوص بیکاری را رفع نماییم. یک متخصص، می تواند مقدمات کار برای چندین نفر غیر از خود را ایجاد نماید.متاسفانه برخیاز افراد سودجویانه و برای پوشش ضعف خود نسبت به تعهد و تخصص تعاریف خاص ارایه می دهند و همین باعث شده که از توان تمامی نیروها کمتر استفاده شود در حالی که انسان متعهد کسی است که نسبت به کار خود و نتیجه ی حاصل از آن، احساس تعهد داشته باشد و متخصص نیز جز به این نمی اندیشد.

به هر حال، برای بیدار شدن این شیر خفته،باید تک تک ما ایرانیان بیدار شویم. اکثر کشورهای هم سطح ما، دیریست که این کار را کرده اند و امروز در دور افتاده ترین مناطق کشور، نسبت به استفاده از کالاهای تولیدی آنها فخر فروشی می شود و پیش پا افتاده ترین کالا های مورد نیازمان را نیز آنها تولید می کنند. وقتی نخستین پیشوای ما شیعیان، حتی در زمان زمامداری اش از کار کردن و تولید دست بردار نیست چگونه است که ما، گریز از کار و راحت طلبی را سرلوحه ی خود قرار داده ایم و به جای کارخانه ها و کارگاه ها، موجبات تاسیس بانک ها و بنگاه هایی را بعضا به نام معصومین (ع) ولی برای به دست آوردن سود های راحت و بدون عرق جبین فراهم نموده ایم؟ نکند این شیر خود را به خواب زده باشد.

نوشته :حبیب اله قربانی

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.