سکوت پس از تصمیم شتاب آلود اعضای شورا در بزنگاه

تشکیل جلسه علنی شورای شهر بدون رضا مهرداد

آزاده مهدیار/ صحن شورای شهر اولین جایی بود که گروه موسوم به «دلسوزان»
در جریان اعتراضات به کامنت اینستاگرامی رضا مهرداد، عضو شورای شهر، در آن حضور
پیدا کردند. ناگفته پیداست که نوع گفتمان این دسته با اعضای شورای شهر که کمتر
سابقه چشمگیر فعالیت سیاسی داشته اند، منجر به صدور بیانیه اعضای شورا شد، بیانیه
ای که نه تنها جزو اولین بیانیه ها و واکنش ها به مسئله به وجود آمده بود، بلکه
جزو اولین اعلام مواضع مقامات حقوقی، پیش از بسیاری مقامات دیگر بود.

محتوای بیاینه نیز قابل تامل بود، «بند اول به جایگاه مجالس عزاداری امام
حسین(ع) پرداخته بود و ضرورت پرهیز مسئولین از ذکر هرگونه مطلبی که در اذهان مردم
توهین به ساحت مقدس امام حسین(ع) قلمداد می شود، بند دوم اعلام کرده بود که نظرات
آقای مهرداد نظرات شخصی ایشان است و مورد تایید اعضای شورای شهر نیست، بند سوم نیز
تاکید کرده بود با شروع سال دوم فعالیت پارلمان شهری نیشابور از ابتدای شهریور
امسال، شورا سخنگوی جدید انتخاب نکرده و طبق قانون مسئولیت سخنگویی شورا بر عهده
رئیس شورای شهر است.»

با دقت در بیانیه در می یابیم که بند اول آن توصیه ای کلی است که می توان
به صورت شخصی نیز آن را به هر فرد و یا مسئولی گوشزد کرد. بند دوم نکته ای مبرهن
است، رضا مهرداد نظر شخصی خود را عنوان کرده و هیچ فرد عاقلی حتی لحظه ای شک نمی
کند که ممکن است چنین سخنی، به نمایندگی از کلیه اعضای شورا مطرح شده باشد و اصلا
چه ضرورتی به اعلام نکته ای عیان؟! اما بند سوم سوالی را در ذهن به وجود می آورد:
«چرا همان شهریور ماه و همزمان با انتخابات هیات رئیسه که برای رئیس، نایب رئیس،
خزانه دار و منشی اول و دوم اعلام کاندیداتوری و رای گیری شد، سخنگو نیز تعیین
نگردید؟ و چرا با گذشت بیش از یک ماه از شروع به کار سال دوم شورای شهر، هیچ صحبتی
مبنی بر انتخاب مجدد سخنگوی شورا به میان نیامده بود؟» رضا مهرداد با عنوان سخنگوی
شورا چنین سخنی را مطرح نکرده بود، چه ضرورتی داشت شورای شهر اعلام برائت کند از
جایگاه سخنگوی پیشین شورا؟!

ضرورت صدور این بیانیه با توجه به این که مورد ویژه و مهمی هم در آن به
چشم نمی خورد، در این هنگام چه بوده است؟ اعضای شورایی که دائما از اتحاد و همدلی
اعضا، گذاشتن دیدگاه های سیاسی پشت در شورا و عدم تاثیرپذیری از نهادها، افراد و
گروه ها سخن ها رانده بودند، حال چه شده که با قید فوریت چنین بیانیه ای صادر می
کنند؟

آیا جز این است که بیانیه متاثر از جلسه شب گذشته شان با «دلسوزان» بوده
است؟ در آن جلسه چه مسائلی مطرح شده که اعضای شورا، پیش از هر حکم قضایی، جلودار
اعلام مواضع شده بودند؟

قابل تامل تر از همه ی اینها، حضور سه عضو شورای شهر در تجمع تندروها بود
که برای محکومیت آن چه رضا مهرداد در فضای مجازی اظهار کرده بود، گرد آمده بودند،
قرائت همین بیاینه ی شتاب زده از سوی رئیس شورای شهر مقابل این جماعت، ابتکار دیگر
این اعضا بود که به نحوی با این کار به این اقلیت و اقدامات شان رسمیت بخشیدند و
همچنان ضرورت چنین اقداماتی از سوی این مقامات حقوقی که با رای اکثریت مردم بر
جایگاه عضویت شورا تکیه زده اند، محل سوال و شگفتی است.

رضا مهرداد در بازداشت به سر می بُرد و جلسه علنی هفته بعد از این قائله
مصادف با تاسوعای حسینی بود و تعطیلات رسمی مانع از تشکیل جلسه شد. هفته بعد نیز
رضا مهرداد همچنان در بازداشت بود و روابط عمومی شورا به خبرنگاران اعلام کرد که
«به دلیل سفر تعدادی از اعضای شورا به کاشان برای خواهرخواندگی دو شهر نیشابور و
کاشان، جلسه تشکیل نمی شود»

اما هفته اخیر را گریزی نبود و جلسه علنی شورای شهر در تاریخ یازدهم
مهرماه در حالی تشکیل شد که عضو شورا در بازداشت به سر می برد و جای خالی وی در
صحن شورا احساس می شد.

در جلسه اخیر شورا که به روال همیشگی با قرائت نامه ها و مصوبات کمیسیون
ها به پایان رسید، مصوبه خاصی در صحن علنی از تصویب اعضا نگذشت و روز آتش نشانی
نیز به آتش نشانان تبریک گفته شد. اعضای شورا همچنین نسبت به غیبت همکار خود در
جلسه سکوت اختیار کرده و در این باره نکته ای از سوی هیچ یک از آنان عنوان نشد.

در این جلسه نیز مشخص نشد که شوراییان که در طول هفته کارت زردی، لااقل
از سوی افکار عمومی و برخی خبرنگاران مستقل دریافت کرده بودند، آیا توان تحلیل
دقیق قائله ای را که با انگیزه های سیاسی به پا شده بود و با بغض های فروخفته
سالیان که حاصل بسیاری افشاگری ها و اطلاع رسانی ها بود، ادامه یافت، نداشتتند یا
در بزنگاه تهدید و خطر، «احساسی» تصمیم گرفته و در زمینی بازی کرده اند که بازی
گردانان آن انگیزه های کهنه سیاسی داشتند.

اعضای شورا که ابتدای هفته از سفر کاشان و مراسم عقد خواهرخواندگی با
شهرداری این شهر بازگشته بودند، گویا ترجیح می دهند در این باره فعلا سکوت اختیار
کنند. تنها یکی از شوراییان در طول هفته گذشته، سکوت خود را شکسته و در مصاحبه ای
با یکی از خبرگزاری ها، استفاده سیاسی از موقعیت برای فشار بر منتخبان مردم در
شوراها را، رفتاری بر خلاف موازین نظام جمهوری اسلامی و مردم سالاری آن دانسته
بود.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.