زنده خواران دربار پادشاهان صفوی

nxhiztom69wtv9rwgomچگین ها (آدمخواران قزلباش): قزلباش ها یا فداییان شاه اسماعیل صفوی که نفش موثری در به قدرت رسیدن وی ایفا کردند عموما از قبایل نه گانه تاتار اناتولی (ترکیه امروزی)بودندکه تا پیش از همراهی با شاه اسماعیل هرگز وارد ایران نشده بودند وبا زبان وفرهنگ ومذهب مردم به کلی بیگانه بودند . برخی از مورخان جنایات و فجایعی که این گروه در اغاز تشکیل دولت صفوی ابتدا در تبریز وبعدها در دیگر نقاط ایران مرتکب شدند را با جنایات اسکندر وچنگیز قابل مقایسه دانسته اند. قزلباشان شاه اسماعیل را بر گزیده خداوند بر روی زمین ونماینده ونایب امام زمان می د انستند وحاضر بودند درراه او به هر جنایتی دست یازند. چگین یا چگینی به اشاره ی سلطان به قربانی حمله کرده و زنده زنده او را می خوردند. این افراد همچون جانوران درنده با دندان بدن قربانی را تکه تکه کرده و می خوردند آن گونه که از نوشته های شاردن فرانسوی و برخی تاریخ نگاران دیگر برمی آید گروه ۴۰ نفری چگین ها، شخص را زنده می خورده اند و آنچنان هم این کار را می کرده اند که چیز زیادی از بدن قربانی باقی نمی ماند. به ویژه شاه عباس در دربار خود مامورانی را تربیت کرده بود که آدم زنده را درسته می خوردند.  به روایت مولف روضه الصفویه، مورخ رسمی دربار صفوی، آن فرقه آلت سیاست و غضب حکومت بودند که گناهکاران واجب التغدیر را از یکدیگر ربوده و انف(بینی) و اذن(گوش) ایشان را به دندان قطع نموده و بلع می فرمودند و همچنین بقیهء اعضای بدن ایشان را به دندان افصال داده (یعنی می کندند) و می خوردند…

در سال ۱۵۱۰میلادی جنگ خونینی بین شاه اسماعیل صفوی و شاه شیبک خان ازبک رخ داد. شاه اسماعیل سپاه شاه شیبک خان را، در نزدیکی شهر مرو به سختی شکست داد. طى این نزاع، نزدیک به ده هزار تن ازبک‌ کشته شدند و شیبک خان هم در معرکه ی نبرد به قتل رسید. اما بعد از پیروزی، شاه درنده خوی صفوی دستور داد که جسد شیبک خان را صوفیان لشکر، براى خرسندى خاطرش، تکه تکه کرده و بخورند. مؤلف جهانگشای خاقان در وصف نحوه ی آدم خواری قزلباشان می نویسد: «شاه اسماعیل فرمودند هرکه سر مرا دوست دارد از گوشت دشمن من طعمه سازد. به مجرد سماع این فرمان ازدحام برای اکل میته شیبک خان به مرتبه ای رسید که صوفیان تیغ ها کشیده قصد یکدیگر نمودند و آن گوشت متعفن با خاک و خون آغشته را به نحوی از یکدیگر ربودند که مرغان شکاری در حال گرسنگی آهو را بدان رغبت از یکدیگر بربایند» شاه اسماعیل، پس از کشته شدن شیبک خان ازبک ازکاسه سر وی نیز یک جام زرین براى خود درست کرد، و در آن شراب می‌خورد. پدر شاه عباس کبیر هم جمعی از ریش سفیدان و صوفیان طوایف را در مجلسی جمع نموده بعد از ذکر و ذاکری که در میانه ی صوفیان معمول است، به ایشان خطاب کرد: هر کس خلاف اراده و سخن مرشد عمل نماید تنبیه او چیست؟ آن جماعت گفتند که: گوشت بدن او او را خام خام خواهیم خورد

(ر.ک: عبرت های تاریخ نوشته دکتر امیر اسماعیل آذر به نقل از:زندگانی شاه عباس اول:نصرالله فلسفی، ج دوم، صفحه ۱۲۵ و خلاصه التواریخ )

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.