روشن دلان نیشابوری گام در مسیر قهرمانی نهاده اند

الهام صادقیeq

استمداد مرکز آموزش نابینایان نیشابور از شهروندان توانمند

روز بیست و سوم مهر، روز جهانی عصای سفید شناخته می شود. روزی که روشن دلان از صمیم جان فریاد برمی آورند که ما هم قلبی برای تپیدن و شوقی برای زندگی داریم. عصای سفید همانند پرچمی است که استقلال صاحبش را بیان می دارد. این روز را به تمامی روشن دلان شهرمان تبریک می گوییم.

به بهانه ی روز جهانی نابینایان و با دعوت یکی از پرسنل مرکز برای تهیه گزارش از ۴  دانش آموز نابینا و  قهرمان سیستم محاسبه ذهنی و چرتکه ای(UCMAS) کشور  به دبستان عطاریان می روم.

مدرسه  در کوچه ای تنگ و پر از کنده کاری واقع شده است که با وجود مدرسه ی نابینایان تناقض دارد. وارد حیاطی بسیار کوچک و طویل می شوم که جای هیچ گونه فعالیتی برای کودکان ندارد. داخل که می شوم اوضاع بدتر است. سالنی بسیار کوچک که میز و صندلی های کوچکی هم در آن هست و دو کودک کلاس اولی روی آن نشسته اند.

و اما مدیر مدرسه در پاسخ به این سوال که چرا این فضای نامناسب را برای دانش آموزان انتخاب کرده اید می گوید: اول مهر امسال از مرکز شقایق که کودکان نابینا و ناشنوا در آن بودند ، کودکان نابینا را جدا کرده ایم تا آموزشهای تخصصی تری ببینند و بنده از دکتر قوامی نژاد معاون مدیر کل و سرکار خانم توکلی مدیریت سازمان استثنایی خراسان رضوی به خاطر این همراهی تشکر می کنم. البته شروع هر کاری سختی های خاص خود را دارد. مکان فعلی توسط خانم عطاریان، از همشهریان نیکوکار، وقف دانش آموزان استثنایی شده است که با قول مساعد آموز و پرورش نیشابور و استثنایی خراسان رضوی قرار است تا یک سال آینده مکانی مناسب برای دانش آموزان نابینا و کم بینا ساخته شود.

وی  ادامه داد: در حال حاضر ۲۵ دانش آموز  را در این مرکز جذب نموده ایم این در حالی است که تعداد زیادی از دانش آموزان نابینای شهرمان در شهر مشهد به صورت خوابگاهی و دور از محیط امن خانواده به تحصیل مشغولند، ما برای جذب همه ی این روشندلان کوچک به ۳۰۰۰ متر فضا نیازمندیم تا امکانات خاص تحصیلی رفاهی و ورزشی را برایشان فراهم کنیم. در همین جا از مسعولین و خیرین مدرسه ساز شهرمان تقاضای همکاری دارم. به امید آن روز که شاهد تحصیل تمامی دانش آموزان نابینا و کم بینا در کنار خانواده و در شهر خودمان باشیم.

زهرا انتظاری مربی پرورشی و مدرس «UCMAS» این مدرسه که  کودکان را برای راه یابی به مسابقات ۲۰۱۵ در کشور هندوستان  آماده می کند می گوید: طرح(UCMAS) از ۲۴ سال قبل در دنیا و ۴ سال پیش در ایران آغاز شده است و دانش آموزان این مرکز از بهمن سال ۹۲ بعد از گذراندن ۶۰۰ ساعت آموزش توانستند در مسابقات استانی و کشوری بدرخشند و به مسابقات ۲۰۱۵ کشور هندوستان راه یابند. لازم به ذکر است که نیشابور دومین شهر کشور بعد از تهران می باشد که این فعالیت را با نابینایان آغاز کرده است.

انتظاری در ادامه برایم توضیح می دهد که کار با نابینایان دشوار  است اما تلاش و علاقه آنها برای موفقیّت حیرت آور است و آنها باید چندین برابر دانش آموزان عادی وقت بگذارند و تلاش کنند و این ارزش موفقیّت آنها را چندین برابر می کند. این کار هوش بالا نمی خواهد بلکه تلاش فراوان می خواهد.

این مربی من را به کلاس این دانش آموزان موفّق نابینا راهنمایی می کند تا از نزدیک شاهد کار آنها باشم و آنها را به ترتیب معرفی می کند: امیر عباس سلیمانی مقام اول کشوری Elementarary A ابوالفضل برزنونی  Elementarary B سید حسن سید موسوی مقام اول Basic زهرا قربانی مقام دوم کشوری سطح Basic

خانم انتظاری از آنها می خواهد که به سوالاتی که می پرسد جواب دهند واین دانش آموزان به  سوالات جمع و ضرب و تقسیم مربی،  با سرعت بی نظیری پاسخ می دهند که مرا به تعجب و تحسین وا می دارد.

از آرزوهای این کودکان نابینا که در پایه ی چهارم تحصیل می کنند، می پرسم. برایم بسیار جالب بود که همه ی آنها آرزوی قهرمانی در مسابقات هندوستان را داشتند و یکی از آنها گفت که دوست دارم در مسابقات هندوستان مقام بیاورم و معروف بشوم و کودکی دیگر کفت که من هم می خواهم به هندوستان بروم اما پول نداریم.

خانم انتظاری هم در ادامه ی صحبت آنها عنوان می کند که اعزام بچه ها هزینه ی زیادی دارد و خانواده ها قادر به پرداخت این هزینه نیستند و از تمامی ارگان ها مخصوصا آموزش و پرورش و آموزش و پرورش استثنایی تقاضای مساعدت و همراهی دارم چرا که این بچه ها لیاقت دارند خودشان را نشان دهند و مطمئن هستم می توانند در عرصه ی جهانی مقام بیاورند. اما اگر حمایت نشوند امیدشان را از دست خواهند داد.

این مربی پرورشی و مدرس ucmas دانش آموزان نابینا از  موسسه ی «نواندیشان پرتو  راه ابریشم» تهران و «خانه ی ریاضیات» نیشابور به خاطر همراهی فکری و اهدای شش دستگاه لپ تاپ به دانش آموزان تشکر و قدر دانی می نماید و همچنین از جناب آقای هوایی مدیریت دبستان شقایق به خاطر همراهی بیست ماهه ی طرح حساب ذهنی سپاسگزاری می کند و می گوید: برای آموزش «حساب ذهنی» احتیاج به محیطی امن و خالی از هر گونه تنش به کودکان داریم تا انشالله بتوانیم دانش آموزان را برای مسابقات هندوستان آماده کنیم.

این آموزگار در ادامه افزود: دانش آموزان جدید الورود به مدرسه در صورت آموزش صحیح (UCMAS) افتخار آفرینان آینده شهرمان در مسابقات کشوری و جهانی خواهند بود.

به سراغ معلم هایشان می روم آقایان مجید سعادتی و مصطفی منفرد.

مجید سعادتی که اتفاقا سن و سال زیادی هم ندارد، خود نابیناست و می گوید:۶-۷ سال قبل  وقتی فوق لیسانس قبول شدم خیام نامه با من مصاحبه ای انجام داد. وی از مشکلات نابینایان برایم می گوید:  سختی ای که ما برای درس خواندن کشیدیم باید به صورت کتاب دربیاید. از وقتی که وارد مدارس عادی و دانشگاه می شویم مشکلات مان هم بیشتر می شود چرا که کتاب ها و جزوات به صورت بریل نیست و ما باید کلی از دوستانمان خواهش می کردیم  تا از روی کتاب بخوانند و ضبط کنند و در دادن امتحان هم همین مشکلات بود. بهتر است امکانات بیشتری در اختیار نابینایان قرار بگیرد چرا که اکثر آنها نیاز مالی دارند و بدون  کمک نمی توانند امکانات توانبخشی را تهیه کنند. بسیاری نیاز به لپ تاپ و عصای سفید دارند اما از داشتن آن محرومند. این آموزگار روشن دل ضمن اظهار مشکلات شغلی نابینایان از آموزش و پرورش اداره بهداشت و شهرداری نیشابور به خاطر جذب تعدادی از نابینایان تشکر کرد و از دیگر ارگان های شهرستان نیز خواهش کرد برای این امر پیش قدم شوند چرا که طبق قانون، ۳درصد از جذب ادارات دولتی باید از بین معلولین باشد. او ادامه داد:  درصد زیادی از اپراتور های سازمان ها باید از بین معلولین قطع نخاع و نابینا باشد.

سعادتی در ادامه اظهار داشت: ما نابینایان از بهزیستی نیشابور انتظار همراهی بیشتر و بهتر داریم.

منفرد دیگر معلم روشندل شاغل در این مرکز می گوید: قبل از بیان مشکلات شهری برای نابینایان بهتر است اول روی فرهنگ کار بشود، تا مردم نحوه ی برخورد با نابینا را بدانند. چرا که برخورد مردم در زندگی شخصی ما تاثیر می گذارد و ممکن است موجب آزار خانواده مان بشود. اما در کل من نمره ی بالایی به برخورد مردم نیشابور می دهم. من اهل مشهد هستم در آنجا مشکلات کمتر بود. در اینجا پیاده روها حتی برای آدم های عادی هم مناسب نیست چه برسد به معلولین!! پستی و بلندی های زیاد و نبودن سطح شیبدار هم که دیگر جای خود دارد. دستفروشان هم که در پیاده رو ها بسیار زیاد هستند و برای فرد نابینا مشکل سازند.

منفرد  در ادامه پیشنهاد می دهد که وجود یک پل در فلکه ی حافظ هم مورد نیاز است و ادامه می دهد: بهتر است که اتوبوس ها مانند شهرهای بزرگ گویا باشند و ایستگاهها را اعلام کنند تا نابینایان کمتر در ایستگاهها به مشکل برخورند.

او در ادامه ضمن تشکر از شهرداری نیشابور  افزود: خط مخصوص عابرین نابینا بهتر است در تمام خیابان های شهر کشیده شود تا مشکلات کمتر گردد.

و دیگر اینکه در بسیاری از مراکز مثل آزمون کامپیوتر  وقت بیشتر برای نابینایان در نظر گرفته نمی شود این در حالی است که زمان استاندارد آزمون برای نابینایان  ۵/۱برابر دیگران است.

لازم به ذکر است که در ۲۱ مهرماه جشنی به همین مناسبت در مدرسه عطاریان واقع در ارگ شمالی به منظور همدلی مسئولین و شهروندان با خانواده ها  برگزار خواهد شد .

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.