رفتار های تخریب کننده رابطه

a412413915102aراه زندگی

عبدالله سیرجانی

در بخش قبلی این مطلب رفتارهای پیوند دهنده رابطه با همه اطرافیان (فرزندان دوستان …)عموماً و با همسر خصوصاً را بر شمردیم. این رفتارهاعبارت بودند از:حمایت،تشویق،گوش فرا دادن،پذیرش،احترام،اعتماد ،گفتگو و کنار آمدن با اختلافات. در واقع این هفت رفتار بایدهای زندگی مشترک است اما رفتار های تخریب کننده رابطه و به عبارتی «نباید های»زندگی مشترک عبارتند از:

– انتقاد: یعنی قضاوت بد کردن در مورد همسرتان و سازمان دهی رابطه با او بر اساس این قضاوت. انتقاد به خودی خود بد نیست به شرطی سازنده باشد. در انتقاد سازنده تمام ویژگی ها و رفتار های همسر را باید به حساب بیاورید.یعنی رفتارهای خوب را تشویق کنید و رفتار های مشکل دار را در فضای دوستانه و صمیمی با هم بحث کنید. یادتان باشد هر رفتاری که از نظر شما بد است نباید در صدد تغییر آن باشید.بلکه رفتاری قابل بحث است که با هنجار های اکثریت جامعه در تضاد باشد.

– سرزنش: زمانی که با همسرتان به گونه ای رفتار کنید که گویی او باعث رخ دادن یک اتفاق نا گوار یا مانع یک اتفاق خوب شده باشد.سرزنش علاوه بر ناراحت کردن او باعث تضعیف اعتماد به نفس اومی شود و در نتیجه بر تمام کارهایش در زندگی مشترک اثر سوء می گذارد.پس سعی کنید تا آنجا که در توان دارید دست از سرزنش ایشان بردارید.

– شکایت: یعنی داشتن احساس نا خوشایند از همسربه خاطر انجام دادن کاری که بر خلاف نظر شما بوده است و یا کوتاهی از انجام کار مورد نظر شما  و به طور مکررصحبت کردن در باره آن احساس.اگر شما از انجام یا عدم انجام کاری از همسرتان دلخور هستید در زمانی مناسب با همسرتان در آن مورد حرف بزنید و برای همیشه به آن موضوع پایان دهید چرا که شکایت مدام  از موضوعی باعث جبهه گیری همسرتان می شود.

– غر زدن: به طور مداوم انتقاد کردن ،شکایت کردن سرزنش و تهدید کردن و مقصر کردن همسرتان. به عبارت دیگر مرد یا زنی که مدام موارد سه گانه فوق یعنی انتقاد سرزنش و شکایت ورد زبانش باشد آدم غرغرو و غیر قابل تحملی است که هم حوصله خودشان را سر می برند و هم افراد خانواده را کلافه می کنند.

– تهدید: به معنای مجبور کردن فرد به انجام یا انجام ندادن کاری به گونه ای که اگر فرد موافقت نکند اتفاق ناخوشایندی برایش رخ خواهد داد.به عنوان مثال در یکی از پرونده های مشاوره ی پیش از طلاق که زن خیانت کرده بود می گفت»از بس همسرم مرا تهدید می کرد که باید مراقب رفتار های خودم در ارتباط با مردان فامیل باشم و حتی مرا از صحبت تلفنی با محارم مانند دائی و عمو باز می داشت دست به خیانت زدم».

– تنبیه: یعنی تحمیل کردن وضعیت نامساعد و نا خوشایند به همسر خواه تنبیه بدنی باشد خواه محروم کردن از چیزی. در مورد تنبیه بدنی که به هیچ عنوان مورد تایید نیست چه در مورد همسر و چه فرزندان یا دانش آموزان توسط معلمان.اصولاً کسی که اسم خود را مرد می گذارد آن قدر باید صلابت مردانه داشته باشد که هرگز اقدام به تنبیه بدنی همسر،کودک  و حتی حیوان زبان بسته ای که توانایی دفاع از خود را ندارد؛ نکند.تنبیه بدنی هیچ گاه نتایج مثبتی در پی نخواهد  داشت واژه تنبیه   به معنای»آگاه کردن نسبت به مسائل است  نه کتک کاری.

– حق حساب یا باج دهی: یعنی تلاش برای اغوا کردن دیگری در انجام و یا انجام ندادن کاری در عوض دریافت چیزی خوشایند.اصولاً انجام وظایف همسران در مقابل یکدیگر نباید مشروط به چیزی باشد.مثلاَ پذیرش انجام روابط جنسی با همسر به شرط خرید فلان کالا یا زمانی که خانواده همسرتان شما را دعوت به مهمانی کرده اند شما بگویید»به شرطی به این میهمانی می آیم که تو هم هفته بعد به منزل فلان فامیل من بیایی.

وجود هر کدام از موارد هفت گانه ی فوق به روابط سالم و انسانی بین شما و دیگران،خصوصاً شما و همسرتان به شدت آسیب زده و عواقب جبران ناپذیری به دنبال خواهد داشت.

سعادتمند باشید.

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.