راهبردهای روان شناختی در تربیت فرزندان

مقدمه:

تربیت فرزندان یکی از نکات پیجیده و مهم در زندگی هر پدر و مادری است که دغدغه
اصلی آنان پرورش انسان هایی شایسته و مفید برای جامعه می باشد. بدون شک والدین سهم
مهمی از تاثیرات تربیتی در محیط خانواده بر فرزندان را به خود اختصاص می دهند .
چرا که اولین و مهمترین الگوهای تربیتی فرزندان والدین هستند. حال اگر این والدین
خود متخلص به اخلاق باشند و شیوه های صحیح تربیت فرزند را آموخته باشند، می توانند
فرزندانی نیکو و صالح تربیت نمایند. در این گفتار نکات لازم را در خصوص فرزند
پروری بیان می نمائیم :

۱-همان گونه که یک وسیله ی بی جان مانند خودرو، لوازم خانگی و …جهت بهره
برداری صحیح ازآن نیاز به یک دفترچه ی راهنما دارد، تربیت فرزند بسیار فراتر از آن
نیاز به کسب آگاهی و دانش والدین در خصوص مسائل تربیتی را دارد. چرا که بسیاری از
ناهنجاری های رفتاری فرزندان ناشی از تربیت ناصحیح والدین در کودکی می باشد.

۲- والدین نسبت به تربیت فرزندان خود از همان سنین اولیه کودکی اهتمام ورزند
چرا که به فرموده ی امام صادق(ع) : العلم فی الصغر کالنقش فی الحجر ( تعلیم و
تربیت در سنین کودکی مانند نقش حجاری شده ای است که بر روی سنگ پابرجاست) . کودکان
همچون نهال نورس انعطاف پذیری بالایی دارند و تغییر رفتار آنان آسانتر و راحت تر
می باشد اما اگر این نهال نو و تر و تازه درختی تنومند شد قطعا تغییر رفتار آن
قدری مشکل و سخت می شود.

۳- والدین تا جائی که ممکن است الگوی عملی برای فرزندان خود باشند . پیامبر
اکرم (ص) می فرمایند : کونوا دعاه الناس باعمالکم و لا دعاه بالسنتکم ( دیگران را
با رفتار و اعمالتان دعوت کنید نه به سخنرانی و حرف زدن). لذا اگر فرزندی از سنین
اولیه کودکی والدین خود را به هنگام اقامه ی اذان در حال نماز و ذکر ببیند قطعا
این رفتار حسنه در ذهن کودک شکل می گیرد.

۴- طبیعت انسان به گونه ای آفریده شده که میل به دریافت تحسین و تشویق بیش از
تنبیه دارد. لذا والدین بیشتر رفتارهای مثبت و پسندیده فرزندان خود را مورد توجه
قرار داده و رفتارهای ناپسند آنان را مورد بی توجهی قرار دهند تا از این طریق
رفتار صحیح شکل گرفته و رفتار ناصحیح خود بخود حذف شود.تشویق سرلوحه ی کارتان باشد
و از تنبیه به عنوان آخرین راهکار استفاده نمائید.

۵- به نظرات و افکار فرزندان خود خصوصا در سنین نوجوانی احترام قائل شوید و
آنان را در مسائل زندگی مشارکت دهید.

۶- توقعات و نیازهای فرزندان خود را در حد معقول برآورده نمائید . افراط و
زیاده روی از یک سو و تفریط و کم کاری در تامین نیاز آنان از سوی دیگر هر دو مخرب
و زیان بار می باشد.

۷- سعی کنید شنوندگان خوبی برای بیان احساسات و افکار فرزندان خود باشید تا از
این طریق جذب شما شوند و نقش تربیتی شما افزایش پیدا کند؛ به بیانی دیگر قدرت
جذبتان بیش از دفعتان باشد.

۸- کودکان ساکت لزوما کودکان سالم و با ادبی نیستند و کودکان پرجنب و جوش نیز
کودکان بی ادبی نیستند . فرزندان ما برای رشد صحیح همه جانبه نیاز به بازی و تحرک
دارند هرگز این نیاز اساسی آنان را نادیده نگیرید . به تفریحات و سرگرمی های مفید
و سازنده ی فرزندان خود اهمیت داده و در این مسیر همراه و همبازی آنان باشید.

۹- هرگز فرزندان خود را با یکدیگر و با سایر همنوعان خود مقایسه نکنید . تفاوت
های فردی را در تربیت فرزندان خود جدی بگیرید . همیشه توانمندی های فرزند خود را
مورد توجه قرار دهید نه ضعف ها و ناتوانی هایش را .

۱۰- برای افزایش اعتماد به نفس فرزندان خود رفتارهای صحیح او را هر چند کوچک
به نظر برسد مورد تشویق قرار دهید . موفقیت های او را تحسین کرده و در شکست های
احتمالی فرزند خود در کنارش باشید. حس همدلی را به فرزند خود منتقل کرده و در
تنهایی یار و همدم اش باشید. 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.