دنیا به وسعت یک اتاق

فروغ خراشادی

اتاق، آلونکی بود که میان دنیا و او حایل شده, دختر جوان  ۱۷ ساله ای را به مادری ۲۴ ساله تبدیل کرده بود. تنها سهم جک و مادرش( جوی)، از دنیای خارج, تماشای ابرها از دریچه ای در سقف بود.  سرگرمی شان، تلویزیونی بود که تصاویری از جاهایی نشان می داد که پسرک درکشان نمی کرد چون همه ی دنیایش به یک چهار دیواری خلاصه می شد و دغدغه شان هم  مردی بود که به زور، پدر جک شده بود و گهگاه می آمد تا چیزهایی بیاورد …

فیلم اتاق»Room» اثری اقتباسی، از رمانی به همین نام است . «اتاق» که در سال ۲۰۱۵ اکران شد، محصول مشترک کانادا و ایرلند است و «لنی آبراهامسون» آن را  کارگردانی کرده است.

رمان اتاق نوشته ی «اما داناهیو» ریشه در رخدادی به مراتب هولناک تر از فضای داستان دارد و برگرفته از زندگی دختری اتریشی است که ۲۴ سال زندانی پدرش شده، در این مدت، ۷ فرزند هم به دنیا آورده بود …

باز گردیم به اتاق! بازی هنرپیشه ی خردسال»جیکوب ترمبلی» چشمگیر بود و جایزه ی سینمایی انتخاب بهترین منتقدان برای بهترین بازیگر جوان را نصیبش کرد. فیلم به نوعی تفاوت ذهنیات و تقابل رفتارهای زن و مرد را به تصویر می کشد. عشق» مامان «به فرزندی که به او تحمیل شده، در برابر خشکی و خشونت رفتاری پدر ژنتیکی، قابل تامل است. در این مثلث عشق، خشونت و تحمل، عشق راهی به بیرون و شکستن حصر می گشاید؛ در حالی که خشونت را اسیر خودش می کند. همین تقابل در واکنش پلیس زن و پلیس مرد به حرفهای پراکنده و وهم انگیز «جک» نیز، نمایان است. درست هنگامی که پلیس مرد نسبت به گفته های پسرک بی توجه است، دیگری، شاید به خاطر مادر بودنش، گوش دل را به کار می گیرد و متعاقب آن، راز آلونک، فاش می شود.

همین الگو برای سومین بار تکرار می شود؛ زمانی که پدربزرگ حتی از نگاه کردن به جک، امتناع می ورزد. نکته ی شایان توجه برای من اما، ارتباط میان مادر و فرزند است که از ارتباط صرفا عاطفی، فراتر به تصویر کشیده شده است؛ جان بخشی به اشیا و ابزار درون اتاق، فرصت زندگی اجتماعی را، ولو غیر واقعی، به پسرک می دهد؛ آیین هایی به او می آموزد( به اشیا سلام می کند و آنها را به زندگیش دعوت می کند، از آنها خداحافظی می کند و بار سنگین گذشته را از دوشش پایین می گذارد). در همان فضای ۱۰ متر مربعی، جک وظایفی دارد که باید برای خود و مادرش انجام دهد و نهایتا این مسئولیت پذیری، به رهایی می انجامد؛ در همان شرایط، جک گهگاه، با خزیدن و  خوابیدن درون کمد، حریم خصوصی را هم تجربه می کند؛او از رشد درونی باز نمی ماند و همه ی اینها را مامان به او آموخته است…

فیلم اتاق در تایید زن بودن یا نکوهش مرد بودن نیست، اصولا فیلمی زنانه است که من، به عنوان یک زن، می توانم نقش خود را درونش عمیق تر جستجو کنم. نقشی که برای بازیگرش دو جایزه ی ارزشمند اسکار و گلدن گلوب، به همراه داشت، می تواند برای من هم هدایایی داشته باشد؛ موهبت هایی زندگی بخش که امیدوارانه زیستن، یکی از آنهاست…

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.