دعوای روضه خوان های درباری

«سید ابوطالب روضه خوان که در سال ۱۲۸۵قمری ملقب به صدرالذاکرین شد،از روضه خوانهای معروف تهران بود. نامبرده صدای بسیار بلندی داشت ، به طوری که مستمعین وجمعیت انبوه تکیه دولت را فقط او می توانست ساکت کند وضمنا سید شهرت داشت به جن گیر! وزن ها دراین باب به وی مراجعه می کردند. در سال ۱۳۰۰قمری در حضور ناصرالدین شاه ،سید ابوطالب روضه خوان وسید محمد روضه خوان که از سادات شیرازی بود با یکدیگر سخت دعوی کردند وشاه از این بابت که در حضور اواین دعوا صورت گرفته است خیلی ناراحت ومتغیر بود. به این مناسبت از طرف شاه ، وزیر تهران (محمد ابراهیم خان وزیر نظام) دستور داده شد که تمام روضه خوان ها را دعوت کنند واز آنها التزام بگیرند که باهم دیگر نزاع ودعوا نکنند. دراین ایام ،هنر ایرانی منحصر شده بود به روضه وتعزیه خوانی ودرویش بازی و….چون این امور در ملت عقب افتاده ، مایه ای نمی خواست وزحمت زیادی نداشت ، دراین زمان رونق بسیارداشت واوقات گرانبهای ایرانی که بی خبر از دنیا وپیشرفت سایر ملل بود،همین طور به بطالت می گذشت وزمام داران وقت که ملت را به این جور چیزها مشغول کرده وضمنا مشوق هم بودند از طرف دیگر مشغول به چاپیدن مردم وبرای استفاده خویش ، سازش با بیگانه ودادن امتیازات بودند.۱»

۱-محمود حکیمی ،لطیفه های سیاسی ، به نقل از : مهدی بامداد،شرح حال رجال ایران،ج۶،ص۱۸

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.