خیانت به هوشیاری مردم در انتخابات اسفند

b27c6e6e-393f-437c-8dc1-522960365794حبیب اله قربانی

کارشناس ارشد مطالعات جهان

لقمه های قدرت در سفره های عوام فریبان

گفته می شود در انتخابات ۹۲ بلوغ سیاسی ایرانیان، قوه ی مجریه را از انحراف رهایی بخشید. انحرافی که بر عوام فریبی استوار بود. اگرچه به باور برخی مسئولین این انحراف خسارات زیادی به جنبه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور ایران وارد کرد اما ادامه ی  آن می توانست از آنچه امروز شاهدیم، تاسف بارتر باشد. امید است بلوغ سیاسی مردم در انتخابات اسفند سال جاری نیز تداوم داشته باشد و مردم، برای نامزدهایی قبای نمایندگی بدوزند  که به دور از هیاهو و جنجال، منافع ملی را بر منافع جناحی و گروهی ترجیح دهند. بدون تردید، حضور هوشیارانه مردم در انتخابات و گزینش نمایندگانی آگاه و همسو با دولت و منافع ملی می تواند دربسیاری از «کارهای بسته» که لازمه ی رفع آن، تعامل مناسب دو قوه ی مجریه و مقننه است، گشایش ایجاد کند.

مردم عقلانی تصمیم می گیرند

در انتخابات یازدهمین دوره ی ریاست جمهوری، نامزدهایی از طیف های مختلف سیاسی پا به عرصه رقابت گذاشتند. مروری بر گفتار، رفتار و مبانی اندیشه ی این نامزدها در تبلیغات، نشان می دهد که هر یک برای پیروزی، از منظرگفتمان خود قصد اقناع مردم را داشتند. تکیه بر هیجانات و نگاه حماسی به مسائل، عقلانیت ونگاه واقع بینانه به مشکلات دو حوزه ای بود که بیش از همه مورد استفاده قرار گرفت. آنچه که رئیس جمهوری فعلی را نسبت به دیگران متمایز می کرد، واقع گرایی و تاکید بر برخورد عالمانه در اداره ی کشور بود. در نهایت، عقلانیت بر هوچی گری و شعار پیروز شد. مردم نمی خواستند روابط عزتمند بین المللی را نادیده گرفته و منافعی که از این راه نصیب شان می شود را از دست بدهند.

بر همین اساس به نظر می رسد روند گزینش های متکی بر واقع نگری در انتخابات اسفند ماه تداوم یابد. در واقع مردم ایران از شعار و درشت گویی خسته شده اند و به دنبال تحول واقعی در اداره ی کشور هستند. در این راستا نامزدهایی را گزینش می کنند که از عوام فریبی و رفتارهای پوپولیستی پرهیز کنند. این نامزدها نیاز به هزینه های سنگین ندارند. شایستگی و توانایی آنها باعث می شود مردم به دنبال آنها باشند.

وعده های توخالی پوپولیست ها

وقتی خواست و مطالبه ی عمومی وجود داشته باشد، نیازی به دادن وعده های توخالی نیست. لازم نیست به کسی قول استخدام داده شود و یا برای اقناع افکار عمومی از عناوین جعلی استفاده گردد. از همه مهمتر، نامزد شایسته ی نمایندگی مجلس می داند که وظیفه اش قانون گذاری است و نظارت بر اجرای قانون. بنابراین پیش و پس از انتخابات، بر نحوه ی تقسیم غنایم بحث و مجادله ای رخ نمی دهد. پست های کلیدی شهر، قربانی وعده های انتخاباتی نمی شود و بر روند گزینش شایسته سالارانه، خللی وارد نمی گردد.

از آن سو، نامزدهای پوپولیست کسانی هستند که به دلیل نداشتن شناخت کافی مشکلات را درک نمی کنند. آن ها شیفته ی قدرت اند و چون می دانند که در یک رقابت سالم نمی توانند پیروز انتخابات شوند، از هر حربه و ابزاری استفاده می کنند. چون برای آن ها مشکلات مردم بسیار کمتر از عطش دسترسی به کرسی قدرت اهمیت دارد، برایشان مهم نیست از چه ابزاری برای این مقصود استفاده کنند.

وعده های سر خرمن یکی از مواردی است که لااقل تا کنون، مردم بارها آن را تجربه کرده اند. «گرفتن یقه ی رئیس جمهور» و تغییرات کلی در نظام سیاسی تا آسفالت کوچه ی یک محله، ادعاهایی است که برخی از نامزدها مطرح می کنند.

علاوه براین بعضی از نامزدها، حل مشکلات اجرایی شهر را مهمترین اولویت خود بعد از رسیدن به کرسی نمایندگی مجلس می دانند. باید گفت، از قضا این موضوع یکی از آسیب های مهم قوه ی مقننه محسوب می شود، تا جایی که بسیاری از مسئولین قوه ی مجریه، از جمله فرماندار مردم دار شهرمان، بارها نسبت به این مشکل زبان به انتقاد گشوده اند. دخالت نمایندگان در اجرا باعث می شود نقش فرماندار در انتخاب مدیرانی لایق و همسو با سیاست های دولت محدود شده و امکان ارزیابی عملکرد آنها به صفر برسد. زیرا این مدیران خود را مدیر نمایندگان مجلس می دانند نه دولت و مردم! همچنین دخالت در انتخاب مدیران دستگاه های مختلف، این شائبه را ایجاد می کنند که نماینده بیش از این که به فکر حل مشکلات مردم باشد، به جای باز گذاشتن دست مسئولان در انتخاب شایسته ترین افراد، به فکر آماده کردن شرایط برای دور بعدی انتخاب خود است و در نتیجه، مشکلات و آسیب های اجتماعی روز به روز متراکم شده و وضعیت شهر از حالت عادی به وضعیت بحرانی تغییر می کند.

فاکتور دیگری که نشان می دهد یک نامزد رفتار عوام فریبانه دارد، استفاده از عناوین پر طمطراق و گاه جعلی توسط اطرافیان نامزدهای نمایندگی است. استفاده دروغین ازعناوین دهان پر کن، انتساب به قومیت های مختلف، دادن مسئولیت های جعلی بسیار مهم(؟!) نمونه هایی است که متاسفانه در تبلیغات مشاهده می شود. برخی اوقات یک نامزد، همزمان هم ترک است، هم فارس و هم کرد! اما آنچه که همیشه نادیده گرفته می شود سوابق اجرایی نامزد مورد نظر است. برای مثال یک فرماندار یا استاندار که حالا نامزد نمایندگی شده است، چه تغییرات مثبتی توانسته در نرخ اشتغال، اعتیاد، زندانیان، طلاق و… در حوزه مسئولیت خود ایجاد کند. اگر در گذشته نماینده بوده، در مقابل بریز و بپاش های دولت، چگونه موضع گرفته و وظیفه ی نظارتی خود را به انجام رسانده است.

ستاد انتخابات یا سفره خانه

یکی دیگر از رفتارهای تبلیغاتی مبتنی بر پوپولیسم، ادعای مردمی بودن است. نامزدها در دوران انتخابات بسیار خرسند خواهند بود که مردم آنها را از خودشان بدانند. به این منظور در همه ی مراسم ملی و محلی شرکت می کنند و از بذل وقت و پول، دریغی نخواهند داشت. ستاد تبلیغات آنها به دنبال این است در کجا فرد متنفذی مرحوم شده و یا جشنی برگزار می شود. حضور به موقع و قرار گرفتن در صدر مجلس، به علاوه خوش آمد گویی با آب و تاب مجریان، نامزد مورد نظر را وادار به کمک مالی نموده و این گونه مجالس را از حاتم بخشی نامزدها مستفیض خواهد کرد. افزون براین یکی از شگردهایی عوام فریبانه که معمولا در انتخابات تا کنون مثمر ثمر بوده است، سوء استفاده از باورهای عامیانه و ضرب المثل «نمک خوردن و نمک دان نشکستن» است.  ستاد انتخاباتی بعضی نامزدها، به ویژه در مناطق حاشیه ی شهر، تبدیل به سفره خانه می شود. برخی افراد  نیز با اعتقادهای سنتی خود گول می خورند و گفته می شود «لا اقل از این نامزد یک وعده غذا گیرمان آمد.» پس به همین فرد رای می دهیم. در انتخاب محمود احمدی نژاد از دوستی پرسیدم به چه کسی رای می دهی؟ دست بر روی قلبش، جایی که پول های یارانه را گذاشته بود گذاشت و گفت: به بابام! بابام این اندازه پول به من نداده است، که محمود می دهد.

با این حال، به نظر می رسد، این رویه و شگردها کم کم کارایی خود را از دست می دهد. مردم در انتخاب روحانی به عقل خود رجوع کردند و دولتی عاقل برخاسته از آرای اکثریت مردم اداره ی کشور را به دست گرفت. انتخابات دو مجلس خبرگان و شورای اسلامی در اسفند ماه ، تاثیری شگرف بر آینده ی این سرزمین خواهند داشت. امید است در این دوره نامزدهایی پا به عرصه ی رقابت بگذارند که: اولاَ به توانایی خود ایمان داشته باشند و لازم نباشد به عوام فریبی روی آورند و ثانیاَ امانت دارانی باشند که پس از رسیدن به کرسی پر قدرت نمایندگی، به موکلان خود خیانت نکنند.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.