تکالیف والدین و فرزندان از منظر حقوقی

تکالیف والدین و فرزندان از منظر حقوقی:

کودکان آسیب پذیرترین قشر جامعه هستند و نیاز به حمایت بیشتری از طرف پدر و مادر دارند.رشد جسمی و روحی کودک نیازمند امکانات و وسایل ضروری است، نگهداری و تربیت اطفال از اهمّ وظایف والدین است واساس تربیت کودک را پدر و مادر برعهده دارند.دوران کودکی در رشد و پرورش کودک اهمیّت اساسی دارد.پدر و مادر هر دو در مقابل فرزند خود دارای مسئولیتهایی بوده و از حقوقی نیز برخوردارند.

بعضی از تکالیف، خاص یکی از والدین است مانند تکلیف شیر دادن که بر عهده مادر است یا سرپرستی و اداره امور مالی فرزند(ولایت) که صرفا بر عهده پدر است.در مواردی نیز حق و تکلیف برای هردو نفر قرار داده شده است مانند تربیت و نگهداری کودک(حضانت).همچنین فرزندان در مقابل پدر و مادر وظیفه مطیع بودن و احترام و تکریم دارند.قانون مدنی ایران تربیت فرزند را وظیفه پدر و مادر می داند ولی از شیوه تربیت سخنی به میان نیاورده زیرا نوع تربیت در خانواده ها و فرهنگ ها، مختلف و متفاوت می باشد.به علاوه میزان فرصت و نقش والدین نیز در تربیت فرزندان در خانواده هایی که در آن پدر و مادر هردو شاغل هستند با خانواده هایی که تنها پدر شاغل است فرق می کند اما در هر صورت به حکم قانون، پدر و مادر هردو باید وظیفه تربیت فرزندان را بر عهده بگیرند و در حد توان خود در تربیت آنان بکوشند.قانون گذار به پدر و مادر اجازه داده که فرزند را تنبیه کنند ولی این تنبیه باید صرفا در جهت تربیت اخلاقی او باشد.تنبیه نباید به گونه ای باشد که موجب آسیب به جسم فرزند شود.درحقیقت، تنبیه برای تربیت است و قانونگذار تاکید می کند که تنبیه باید در حد متعارف باشد، یعنی عرف جامعه نوع تنبیه را خشونت و آزار نداند.اگر فرزند در ضمن تنبیه آسیب ببیند پدر و مادر دارای مسئولیت هستند.اختیار و اجازه تنبیه والدین فقط در حدی است که جنبه ادب کردن داشته باشد.اگر آسیب بدنی ناشی از تنبیه جدی باشدمی تواند موجب سلب حضانت شده و پدر و مادر حق نگهداری فرزند خود را از دست بدهند زیرا در چنین مواردی تنبیه باعث شده سلامت جسمی و تربیت اخلاقی فرزند به خطر بیفتد و شخص تنبیه کننده صلاحیت خود را برای نگهداری و تربیت فرزند از دست می دهد. به علاوه تنبیه بدنی فرزند موجب می شود پدر یا مادر مجبور به پرداخت(دیه) برای صدمه وارد شده بشوند.باید توجه داشت که فرق است بین تربیت و حضانت، حضانت مربوط به جسم فرزند است نگهداری، مواظبت، مراقبت، نظافت و تغذیه را شامل می شود ولی تربیت مربوط به روان فرزند است و شامل آموزش آداب و رسوم اجتماعی، مذهبی و فرهنگی و پرورش استعدادهاست . تکلیف تربیت فرزند در سه مورد ساقط می گردد.۱-در صورت جنون والدین ۲-عدم مواظبت و انحطاط اخلاقی والدین۳-در صورت کافر شدن و تغییر مذهب والدین.

نویسنده :محسن تقیان

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.