تقلیل انسان به ماشین حساب در نظام آموزشی ما!

علی مطهری

دانشجوی مهندسی نرم افزار دانشگاه صنعتی شاهرود

  صدا و سیما کودکانی رابه تصویر می کشد که دارای مهارت
های ویژه ای مانند محاسبه سریع و حافظه ای بسیار قوی دارند . تقلیل دادن انسان به ماشین
حساب و ابزاری برای ذخیره سازی اطلاعات ،نتیجه خاصی برای ارتقا سطح علمی و شکوفایی
استعداد های انسانی ندارد . جورج بیدر بدون شک بهترین محاسبه کننده زمان خود بود یا
جیمز سادس باهوش ترین فرد تاریخ به ۴۰ زبان و لهجه حرف می زد  اما براستی امروز چند نفر آن هارا می شناسند و نام
آن ها را شنیده اند؟

سیستم آموزشی و فکری ما در مورد نخبه پروری دچار اشکال شده است و گویا
هدف اصلی علم را به فراموشی سپرده شده است . قصد بحث در مورد فلسفه علم را ندارم منظورم
غایت و هدف نهایی علم است. ما امروز در مدارس به دانش آموزان تاریخ علم را می آموزیم
نه علم را !  کار ما تکرار جواب هاست ، ما طراحی
مسئله نمی آموزیم . ما می گوییم دانشمندان چه کار کردند نه چگونه کار کردند !

دانش آموز ما مقهور نبوغ دانشمندانی باهوش تر از خود می شود که تاریخ
علم را به وجود آورده اند. در مدرسه و دانشگاه اینگونه بیان می شود که طراحی مسئله
و ایده پردازی باید در دوران تحصیلات تکمیلی مطرح شود دورانی که دیگر نه خلاقیتی برای
اختراع و نه انگیزه ای برای اکتشاف وجود دارد.  از اختراع چرخ تا حلزون گوش علم قرار است به انسان
کمک کند تا زندگی بهتر و با کیفیت تری را تجربه کند . علم ابزاری است برای استفاده
بیشتر از ظرفیت های انسانی و در اختیار گرفتن طبیعت.

سیستم آموزشی ما مانند ساعتی معیوب است، هرکسی می گوید که چه مقدار عقب
است یا عقربه اش خراب است. اما آیا ساعت فقط برای نشان دادن زمان دقیق است؟ ساعت برای
استفاده و مدیریت بهتر از زمان است.

به نمایش کشیدن موارد موفق در سیستم هم مانند۲ بار درست نشان دادن ساعت
در ساعتی از کارافتاده است

ما به جای ایستادن بر شانه های غول های علمی ادوار گذشته ، تندیسی بی
روح و پیکری بی جان از آنها ساخته ایم که بر نوآوری و ابتکار جوانان سایه سنگینی افکنده
است. اگر قرار بود درس های دانشگاهی دانشمند و مخترع بسازد چه بسا دانشجویان بسیار
درسخوان تر از انیشتین و دانشگاه رفته از ادیسون بودند .

دانش آموز به جای سوال کردن جواب دادن می آموزد ، نه تنها سیستم آموزشی
کشور بلکه باید سیتم فکری جامعه ما دچار تغییر و بازنویسی شود .

دانش آموز و دانشجو باید فردی پویا،نوآور،خلاق  اهل پرسش و به چالش کشیدن حوزه های مختلف علمی و
فکری باشد، باید به دنبال طرح مسئله های جدید و به دنبال پاسخی جدید برای پرسش های
قدیمی باشد تا اختراع ،اکتشاف و نظریه پردازی جای مدرک و نمرات دانشگاهی را به عنوان
ارزش بگیرد .

نظام و جامعه ای که ارزش گذاری سیستم علمی و آموزشی آن در جهت ایجاد و
تولید فکر باشد سرمایه ای عظیم و منبعی تمام نشدنی از استعداد ها را داراست که موجبات
رشد،شکوفایی و بالندگی آن اجتماع را فراهم می کند.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.