تاریخچه احزاب (۳)

imagesسید جواد حسینی

کارشناس ارشد تاریخ و مدرس دانشگاه

احزاب آمریکا

استقلال ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۷۶ با اتحاد ۱۳ مستعمره نشین به رهبری جرج واشنگتن به دست آمد. از آن تاریخ به بعد احزاب در این کشور با نام های مختلف ظهور کردند.

احزاب جمهوریخواه (فیل) و دموکرات (خر)،دو حزبی که سیاست را در ایالات متحده شکل می دهندوده ها حزب کوچکتر نیز دراین کشور وجود دارد.

تاریخچه دموکرات ها به سال ۱۸۰۰ و انتخاب توماس جفرسون به عنوان سومین رئیس جمهور ایالات متحده باز می گردد. دو رئیس جمهور اولیه اعضای حزب فدرالیست بودند که اکنون دیگر وجود ندارد. آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور، اولین جمهوریخواه انتخاب شده برای سمت ریاست جمهوری بود.

حزب فعلی دموکرات، در اصل به عنوان جمهوری خواهان شناخته می شد، وسپس نام جمهوری خواهان دموکرات را به خود گرفت و در سال ۱۸۳۰ تبدیل به دموکرات شد. در همان اوایل، نیروهای مخالف، حزب ویگ را تشکیل دادند که تا قبل از انحلال چندین رئیس جمهور را به قدرت رساند. در دهه ۱۸۵۰، اعضای هسته اصلی حزب ویگ به سایر مخالفان دموکرات ها پیوسته و حزب موجود جمهوری خواه را شکل دادند.

در حال حاضر قریب به دو سوم آمریکائی ها خود را جمهوری خواه و یا دموکرات می دانند و بنابراین می توانند در انتخابات اولیه ایالت برای معرفی کاندیدای حزب خود رای دهند.

هیچ ضرورتی برای آمریکائی ها در وابستگی به یک حزب وجود ندارد. در واقع، یک سوم شهروندان خود را مستقل، و آزاد از هر گروه سازمان یافته، معرفی می کنند. این شهروندان در انتخابات عمومی رای می دهند، ولی به طور کلی مجاز به شرکت در انتخابات مقدماتی ایالتی احزاب نیستند. این به این معنی است که آنها نمی توانند در انتخاب کاندیدای حزب رای دهند و یا هیئت نمایندگی ایالتی حزب را برای کنوانسیون ملی حزب انتخاب نمایند.

در کنوانسیون ملی احزاب دموکرات و جمهوریخواه ، هیئت نمایندگان هر ایالت رای خود را که انعکاس نتایج انتخابات اولیه ایالت های آنان می باشد، خواهند داد و کاندیدا های دو حزب را تعیین خواهند نمود.

از آنجایی که انتخاب ریاست جمهوری در ایالات متحده به وسیله هیئت انتخاب کننده رئیس جمهور صورت می گیرد.هر ایالت تعدادی آرای گزینگر بر اساس جمعیت خود دارد که برنده آراء در هر ایالت تمامی آرای گزینگر آن ایالت را به خود اختصاص می دهد. برای یک حزب کوچک، اعلام حضور قوی در مقابل توانائی دو حزب عمده، در جمع آوری پول و پشتیبانی در سطح ملی، مشکل خواهد بود.

به لحاظ تاریخی، احزاب سوم نقش مهم و تاثیر گذاری بر جریانات سیاسی دارند. حزب مستقل آمریکا در ۱۹۶۸ از سخت گیری در مبارزه با جرایم حمایت نمود، و حزب جمهوری خواه این ایده را در اصول مورد نظر حزب گنجاند. و منجر به تصویب قانون کنترل جرایم در کنگره گردید. حزب سوسیالیست در ۱۹۲۰ از ایده ایجاد صندوق بیمه بیکاری حمایت نمود. این ایده، دموکرات ها را به ایجاد بیمه بیکاری و قانون امنیت اجتماعی در سال ۱۹۳۵، ترغیب نمود. در سال های آخرین ۱۸۰۰، حزب تحریم، برای ممنوعیت فروش، تولید و حمل و نقل مشروبات الکلی فشار آورد و همچنین از حق رای زنان پشتیبانی نمود. حمایت های بعدی هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه از این ایده ها به هیجدهمین متمم قانون اساسی در سال ۱۹۱۹ مبنی بر منع مشروبات الکلی و نوزدهمین متمم در سال ۱۹۲۰ در مورد اعطای حق رای به زنان، منجر شد.

تاثیرات دو حزب عمده بیش از انتخاب ریاست جمهوری است و کنگره، فرمانداری های ایالات و مجالس ایالتی را هم در بر می گیرد. حتی در سطوح محلی نیز، زمانیکه برخی شهرها و شهرستان ها انتخابات بی طرفانه ای را بر گزار می کنند، نیروهای دموکرات و جمهوری خواه ماشین سیاسی را کنترل می کنند.

امروزه، حزب دموکرات لیبرال تر از حزب جمهوری به نظر می رسد و رهبران حزب معتقدند که دولت تعهد ارائه پشتیبانی های اجتماعی و اقتصادی را برای نیازمندان بر عهده دارد. حزب نسبتاً محافظه کارتر جمهوری خواه بر دولت کوچکتر و بر رشد شرکتهای خصوصی، برای اینکه شهروندان کمتر به دولت وابسته باشند، تاکید دارد.

حزب جمهوری خواه که تمایل به روشهای محافظه کارانه دارد،پایگاه اجتماعی اش بیشتر در بین طبقات دامدار ، کشاورز و اصحاب کلیسا با دیدگاههای سنتی می باشند.. اغلب طرفداران این حزب در ایالات جنوبی کشور آمریکا بسر می برند.بیشتر برنامه های این حزب، توزیع اعانه در بین مردم، تمایل به جنگ افروزی و عدم تمایل به حل مسایل از طریق گفتگوست .حزب دموکرات پایگاه اجتماعی اش بیشتر در بین طبقات تحصیل کرده، صنعتگر با نگاه مدرن تر بوده و برنامه ریزی بادیدکلان، حل مشکلات از طریق رایزنی و گفتگو در سطح جهان؛ بیشتر طرفداران این حزب در ایالات شمالی کشور آمریکا به سر می برند (برای درک بهتر عملکرد دو حزب به دو رییس جمهور اخیر ایالات متحده -جرج بوش و باراک اوباما – توجه شود) را در نظر دارد.

منابع: تاریخ جهان نو – رابرت روزول پالمر

تاریخ تمدن – ویل دورانت

 

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.