به بهانه ی کارزار منع خشونت علیه زنان ; جامه نارنجی  و بی خبری از حقوق خود

فروغ خراشادی

 

8از ۲۵ نوامبر تا ۱۰ دسامبر هر سال، کارزار منع خشونت علیه زنان است. به همین مناسبت در کشور جمهوری اسلامی افغانستان مراسمی با حضور عالی ترین مقامات کشور برگزار شد و میهمانان با پوشیدن «شال» نارنجی؛نماد منع خشونت علیه  زنان؛به  این کارزار پیوستند و رئیس جمهور آن کشور وعده ی تغییر قوانین به نفع زنان خشونت زده از جمله محاسبه ی دو برابری«حبس» زنان در قوانین قضایی داد.

در جامعه ی ما اما، گفتگو در باب حقوق زنان و مقایسه ی آن با حقوق بشر، رویایی دور می نماید؛ نه تنها از آن رو که عموم مردان ما به چنین رشد و نگاهی نرسیده اند، بلکه بیشتر به این دلیل که زنان نیز از حقوق واقعی خود، بی خبرند. هر چند همواره این پرسش مطرح می شود که در شرایطی که قوانین، مرد سالارانه و ضد زن یا دست کم نابرابر است، فایده ی دانستن قانون چه می تواند باشد؟

وقتی که ازدواج دختران زیر سن قانونی و به اذن ولی، آمار قابل توجهی دارد، همه ی حق زن در زندگی در گرو مهریه ای است که معمولا مطالبه نمی شود، حق حضانت فرزند، تحت شرایطی سخت به مادر می رسد و سرانه ی  مطالعه ی جامعه، زیر خط فقر است؛ آگاهی از حقوق فردی و اجتماعی برای یک زن، مانند دانستن علائم راهنمایی و رانندگی، ضروری به نظر می رسد.

اگر از سهم آگاهی در تغییر رویکرد جامعه به مساله ی زن، بگذریم؛ نمی توانیم این واقعیت را نادیده بگیریم که منع خشونت علیه زنان، باید از خود زنان آغاز شود! از مادرانی که در ازدواج اجباری دخترانشان سهیم اند، در تربیت دخترانی که تعریف درستی از جایگاه دختر، خواهر، زن و مادر بودن، ندارند و تعلیم پسرانی که ادامه ی پدرانشان هستند.

وقتی صحبت از خشونت علیه زنان است، چشم های پف کرده و اندام کبود، منع اشتغال، بارداری های اجباری و… به اندازه ی خشونت های پنهانی که از جانب هم جنسان ابراز می شود، آسیب زننده است ! شاید رنگ نارنجی در کارزار منع خشونت علیه زنان، یادآور این نکته باشد که با نگاهمان، کلام مان و رفتارمان، به خشونت عمومی علیه همدیگر و خصوصا زنان، دامن نزنیم.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.