با یاد زنده رود بداهه نواز تار استاد فرهنگ شریف

maxresdefaultحجت حسن ناظر

شریف چونان فرهنگ

به بهانه ی کوچ ابدی

دسته های گل نهادن بر مزار من چه سود

در زمان بودنم یک شاخه گل دستم بده

چهل سال انزوای شریف، نابغه ی مکتب گل ها، چهره ی ماندگار موسیقی ایرانی، نوازنده و بداهه پرداز صاحب سبک در ساز تار «سلطان سازهای ایرانی»، پیونددهنده ی مهر با آثار گوش نواز و هوش ربا، حافظ و اشاعه ی دهنده ی هنر ناب، اصیل و سنتی در موسیقی ایران زمین، دارنده ی مکتب فکری هنری، شاگرد به حق، شایسته و بایسته ی استادان «علی اکبر خان شهنازی»، «مرتضی خان نی د اوود» تار نوازان بزرگ اواخر دوره ی قاجار، نوازنده ی منحصر به فرد که فقط دنباله رو نبود و چشم و گوش بسته در برابر استادان ننشست، جمله بندی های خاص خود با ابداعاتی فراتر از ردیف، به علت گرد و غباری که این سال ها روی موسیقی ایران نشست او چندان به چشم نیامد، نقل است از فروغ بهمن پور، تیمارگرهنر ،که گفت: استاد شریف سازش را فروخت تا هزینه ی درمانش را تامین کند و این خود تلنگری به بی اعتنایی متولیان فرهنگی و نا مسئولان و نا مدیران نا دلسوز مدعی و ناکارآمد که عنوان مدیریت فرهنگی را یدک کشیده بی درک درد و بی درد درک فرهنگی به استادی چیره دست که همه ی عمر شرافتمندانه هنر ریز و فرهنگ افشان بود و دریغ که کاش می دانستیم بی توجهی به فرهنگ میدان دادن به فساد و فریب است.

عمری با مناعت طبع زیستن و سوختن و گرما پراکندن و عشق افشاندن تنها و تنها از نادره کاران ساخته است و بس.

او هرگز زانوی نیاز در برابر هیچ کس به زمین نزد هر چند شاید بی نیاز نبود و در تاریخ هنر هنرمندان بلامنازع، نمونه و الگو همیشه آزادوار و سروسان زیستند، پنجه های ملودی گستر فرهنگ شیرین نواز بود و در شیرین نوازی به نام می نمود، شناخته و در یادها روان، به کیفیت اثر بیش از کمیت بها داد هم ازین رو شاگردان زیادی نپذیرفت، فروختن ساز استاد برای تامین مخارج درمانش شاید هم شایعه ای باشد که مهم نیست اما یادمان باشد طرفداران تار استاد حاضر بودند حتی لباس تنشان را به خاطر او بفروشند و این بیدارباشی است برای آنان که خود را به خواب زده خواسته بودند، دوستانش باورمندند که او آدمی ساکت، آرام و موقر بود اما سازش ، سروش دیگری داشت و واگویه های عمری زیستن در برزخ رنج و در هامون تنهایی و خودیابی بود.

در شیوه ی تار نوازی استادان نامور زیادی تا کنون پنجه ها نواخته اند، استاد یگانه جلیل شهناز، علی اکبرخان شهنازی، داریوش طلایی، حسین علیزاده، علی اکبرخان فراهانی، غلامحسین بیگجه خانی، لطف ا… مجد، فریدون حافظی، محمدرضا لطفی، داریوش پیرنیاکان، کیوان ساکت و … اما شکرریزی های فرهنگ شریف حکایتی دیگر است و تفاوت های خاص خود را داراست نه برتر بل متفاوت تر، و این دو سبک یعنی سبک زنده یاد استاد شهناز و استاد شریف با تفاوتی منحصر به چشم می آید، اخلاق محوری، نجابت، اصالت و فروتنی در رفتار به شیوه ی نواختن استاد منتقل شده و دلنشینی اثر را دو چندان و مضاعف نمود.

تنها تکنیک نبود که سخن می گفت، حال و حلاوتی که صد نکته غیر حسن را طلب می نمود، تا هنرمندی مقبول طبع مردم صاحب نظر ماند.

یاد هنرمندان شریف هماره یادگاری حک شده بر دل هامان باد و فرهنگ گستری و هنر افشانی هایشان مشعل راه نو راهان هنر، بادا چنین تا همیشه و هماره ی فرداها و روزگاران، یادت سبز که بودی شریف چونان فرهنگ.

به اشتراک بگذارید:


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.