وضع قانون در تربیت فرزندان آری یا خیر؟
بهترین پاداش برای کودکان ،تعریف، تمجید، تحسین و محبتِ شماست
کودکان در نهایت روزی بزرگ خواهند شد پس به آن ها اجازه رشد بدهید. به آن ها امکان دهید، کارهای کوچک را خودشان به تنهایی انجام دهند و موفقیت هایی به دست آورند تا اعتماد به نفسشان پرورش یابد و مهارت های زندگی و توانایی های اجتماعی در آن ها تقویت شود.
✍ نادر اسدی
والدین برای تربیت فرزندان خود لازم است یک سری قوانین و مقررات در منزل وضع کنند تا نظم و انضباط در خانه حکفرما شود . اما برای اینکه فرزندان در منزل مقید به اجرای قوانین باشند حتما آنها را درتنظیم مقررات سهیم کرد و مشارکت داد تا حس تعلق و پایبندی به اجرا در آنها تقویت شود. قوانین خشک و بی روح میزان مشارکت فرزندان را در اجرا به حداقل می رساند .لازم است همه جوانب را در تدوین آن لحاظ کرد.
۱ – تحسین و پاداش
در اصول تربیتی فرزندان بهترین پاداش برای کودکان تعریف، تمجید، تحسین و محبتِ شماست.
استفاده از اسباب بازی و خوراکی های متنوع برای پاداش به کودکان الزامی نیست. شاید استفاده از تابلوی ساده ای که در آن ها رفتار خوب فرزندتان را با یک ستاره پاداش دهید، موثرترین تمجید از وی باشد.
۲ – ثابت قدم و استمرار
وقتی مقرراتی را برای کودکتان تعیین می کنید، نباید آن را به سادگی تغییر دهید.
اغلب والدین برای برقراری آرامش در خانه و یا پایان دادن به گریه فرزندانشان، قوانین را نقض می کنند اما اگر قاعده ای را تعیین کردید، هیچ کس (همسرتان، مادربزرگ و حتی خود شما) نباید آن را نقض کند و همگی باید آن را محترم بشمارید.
۳-توجه و محبت
وقتِ اختصاصی قرار دادن برای تمام اعضای خانواده از اهمیت فراوانی برخوردار است.
علاوه بر آن باید بدانید که قصه گفتن ،بازی کردن،در آغوش کشیدن کودک و ابراز محبت کلامی روش های مناسبی برای تامین عاطفی کودک هستند.
۴- داشتن قاعده مشخصی در زندگی
نظم و روال مشخصی را در خانه برقرار کنید.
تعیین وقت دقیق خوابیدن، بیدار شدن و غذا خوردن از جمله ی آنهاست.
وقتی روال مشخصی را در زندگی برقرار کردید، فقط در موارد خاص مانند زمان سفر یا بیماری می توانید کمی انعطاف به خرج دهید.مراقب باشید افراط نکنید و عاقلانه انعطاف به خرج دهید.
۵- خط قرمزها
کودکان باید به طور کامل با خط قرمزها آشنا باشند و به وضوح بدانند چه کارهایی پذیرفته و کدام یک غیر قابل قبول هستند. با تعیین حد و حدود برای فرزندتان مشخص می کنید، از وی چه انتظاری دارید و محدوده آزادی عمل او تا کجاست.
۶ – هشدارها
هشدار دو نوع است. در هشدار نوع اول برنامه بعدی روزانه را به اطلاع کودک می رسانید. برای مثال به او اطلاع می دهید که به زودی باید آماده رفتن به تخت شود یا اینکه تا چند دقیقه دیگر سفره غذا پهن می شود.
در هشدار نوع دوم رفتارِ نامناسب فرزندتان را به او گوشزد می کنید ، با توجه به اصول تربیتی به او فرصت می دهید تا رفتار خود را تصحیح کند.
۷-انتظارها
بهتر است به فرزندتان بگویید چه انتظاری از او دارید و چه رفتاری را می پسندید. برای این منظور ، با او راجع به خواسته هایتان صحبت کنید اما از ارائه توضیح اضافه، استدلال و پیچیده کردن موضوع پرهیز کنید.
به خاطر بسپارید؛ توضیح های خود را متناسب با سن فرزندتان بیان کنید و از آن ها سوال کنید آیا متوجه شده که چرا چنین انتظاری از او دارید یا خیر، تا این که به تدریج نظم مورد نظر شما را بپذیرد.
۸ – مسئولیت پذیری
کودکان در نهایت روزی بزرگ خواهند شد پس به آن ها اجازه رشد بدهید. به آن ها امکان دهید، کارهای کوچک را خودشان به تنهایی انجام دهند و موفقیت هایی به دست آورند تا اعتماد به نفسشان پرورش یابد و مهارت های زندگی و توانایی های اجتماعی در آن ها تقویت شود.
