چرا قطار محلی «نیشابور- مشهد» تغییر ایستگاه داد؟

neyshabur-binalud-mashhad-t1محسن فرجامی پور– قطار سریع السیر نیشابور- مشهد به علت نرسیدن به حداقل ضریب تراکم در حمل و نقل به شهر مشهد واگذار شد.

اواسط مهر ماه امسال بود که خط سریع السیر ریلی نیشابور به مشهد با حضور علیرضا رشیدیان استاندار خراسان رضوی افتتاح شد و اکنون در سوم بهمن ماه سال جاری در حالی که تنها حدود ۴ ماه از افتتاح این پروژه بیشتر نگذشته است؛ به دلیل استقبال کم، به شهر مشهد واگذار شد؛ اما در این گزارش علت استقبال کم و در نهایت واگذار شدن این قطار محلی بررسی شده که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

پس از شنیدن این خبر اولین سوالی که در ذهن ایجاد می شود، شاید این باشد که چرا این قطار با استقبال مواجه نشده و واگذار شده است؛ البته ناگفته نماند که این اتفاق تازگی ندارد و که در سال های گذشته نیز تکرار شده است. برای مثال قطار مشهد به آزادور که در ابتدا مشهد به نیشابور بود، به دلیل همین استقبال کم به مشهد-آزادور تغییر یافت.

برای روشن شدن موضوع، به ایستگاه راه آهن رفتم تا موضوع را از رییس ایستگاه راه آهن جویا شوم.

هادی نوری؛ رییس ایستگاه راه آهن نیشابور، با بیان این که استقبال از این قطار ناامیدکننده بوده است، توضیح داد: از سوم بهمن ماه امسال حرکت این قطار که تا کنون از نیشابور به مقصد مشهد بوده به صورت بالعکس از مشهد به نیشابور صورت می گیرد.

برگشت قطار به روال سابق مشروط بر پرشدن نیمی از ظرفیت آن است

وی ادامه داد: طی این مدت میانگین حمل و نقل مسافران به صورت روزانه توسط این قطار حدود ۱۵ نفر بوده که این رقم در مقایسه با ظرفیت ۲۱۶ نفری آن بسیار پایین است و همین امر باعث شد تا حرکت این قطار از نیشابور به مقصد مشهد لغو شود؛ در صورتی که بخواهیم قطار مجددا به روند سابق برگردد باید حداقل نیمی از ظرفیت قطار پر شود.

پس از شنیدن توضیحات رئیس ایستگاه راه آهن نیشابور سوالم همچنان برجا بود؛ این که چرا این طرح مورد استقبال قرار نگرفته است؟ شاید یکی از دلایل استقبال کم از این طرح؛ عدم تبلیغات مناسب بوده است و این که شهروندان از حرکت این قطار خبر ندارند. چرا که روزانه مسافران زیادی از نیشابور به مشهد می روند. در نتیجه به پایانه مسافربری شهر رفتم تا با مسافرانی که قصد مسافرت با اتوبوس دارند، مصاحبه کنم و دلیل استفاده نکردن از قطار را از آن ها بپرسم. مدت زیادی بود که به ترمینال نرفته بودم چون مثل خیلی ها از ماشین شخصی استفاده می کنم. اما می دانستم  که حجم زیادی از شهروندان روزانه از مبدا پایانه به مشهد سفر می کنند.

با ورود به پایانه و دیدن سالن های خالی آن تعجب کردم؛ در این ساعت از روز انتظار داشتم آنجا پر از همهمه ی مسافران باشد.

در صحبت کوتاهی که با مسئول یکی ازتعاونی ها داشتم، متوجه شدم آن ها هم از کم بودن مسافر ناراضی هستند؛ این مسئول تعاونی دلیل این موضوع را نبودن نظارت بر مسافرکش هایی می دانست که بیرون ترمینال با ماشین شخصی و با کرایه ای در حدود کرایه ی اتوبوس اقدام به جابجایی مسافران می کنند.

بیرون ترمینال؛ اتوبوس مشهد روشن بود، حدود ۱۰ صندلی خالی داشت، راننده اش مرد میانسالی بود و می گفت تا الان که سه شنبه است یک سرویس توانسته به مشهد برود. او هم مانند مسئول تعاونی؛ علت کم شدن رونق حمل ونقل را در وجود بی حساب و کتاب ماشین های شخصی می دانست و می گفت مردم مثل قدیم حوصله ندارند منتظر بمانند تا اتوبوس پر شود؛ با همین کرایه که به اتوبوس می دهند با شخصی ها می روند که هم زودتر ظرفیت شان پر می شود و هم سریع تر می روند.

در حین صحبت با راننده ، زن جوانی با کودکش از دور به طرف ماشین آمدند؛ از او درباره ی قطار نیشابور – مشهد پرسیدم که وی از وجود این قطار ابراز بی اطلاعی کرد و دلیل انتخاب اتوبوس برای مسافرتش را امنیت و در دسترس بودنش دانست. برخی از وجود این قطار هنوز مطلع نیستند؛ از چند مسافر دیگر هم سوالم را پرسیدم و آن ها هم به طور مشترک نظرشان این بود که قطار همیشه در دسترس نیست ولی اتوبوس در هر ساعتی از شبانه روز برای مسافرت پیدا می شود. اتوبوس پر شد و حرکت کرد؛ من هم به سمت اتوبان که ایستگاه ماشین های شخصی و تاکسی ها بود رفتم. بازار شخصی ها بهتر است؛ دو تاکسی زرد رنگ و ۸ دستگاه ماشین شخصی آماده ی حرکت بودند. با مسافر یکی از این شخصی ها صحبت کردم  اهل نیشابور بود و به علت کارش مجبور بود هر روز بین نیشابور و مشهد تردد کند. دلیل مسافرتش با ماشین های شخصی را که پرسیدم جواب داد: عجله دارم. از وجود قطار هم آگاهی داشت ولی روزهایی که عجله نداشت با اتوبوس مسافرت می کرد؛ می گفت هم در دسترس تر است هم این که همیشه هست. ولی قطار محدود به ساعت خاصی است و فقط یک بار در روز به مشهد می رود.

صحبت مان که تمام شد به راه افتادم و در راه فکر کردم، از ۲۵ هزار نفر دانشجویی که در دانشگاه های نیشابور درس می خوانند و بیشتر آن ها غیربومی هستند،  اگر تنها یک درصدشان به صورت روزانه بین نیشابور و مشهد تردد کنند ۲۵۰ نفر می شوند؛  با یک مدیریت درست و منسجم می توانند ظرفیت قطار نیشابور – مشهد را تکمیل کنند که این کار علاوه بر راه اندازی مجدد خط سریع السیر نیشابور به مشهد؛ برای دانشجویان هم به صرفه تر است. چرا که هزینه مسافرت با قطار حتی از هزینه مسافرت با اتوبوس که ۴۵۰۰ تومان است کم تر بوده و هزینه مسافرت با شخصی ها هم چیزی حدود ۵۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ تومان است که در این میان شخصی ها در مقایسه با تاکسی های خطی، اتوبوس ها و قطار به دلیل نداشتن بیمه مناسب، امنیت پایین تری دارند.

در حال حاضر در کمپین هایی که به حمایت از این قطار در فضاهای مجازی نیز راه افتاده پیشنهادهایی مطرح می شود از جمله نظرسنجی از مسافران و مدیریت و اطلاع رسانی مناسب و پیشنهادات دیگری که اگر بر آن اجماع و طرح عملیاتی مناسب گذاشته شود، شاید بتوان این قطار محلی را مانند قطار های دیگر از دست نداد و برگرداند.

 

به اشتراک بگذارید:


3 دیدگاه برای “چرا قطار محلی «نیشابور- مشهد» تغییر ایستگاه داد؟

  1. اخه چرا اینقدر دروغ در مورد قطار نیشابور مشهد میگن .من شخصا هفته ای سه بار با همین قطار به مشهد میرفتم و روز بعد برمیگشتم .همیشه بلیطشو از قبل تهیه میکردم چون اگه دیر به فکر بودم بلیط نبود .حتی بعضی روزها جا نداشت و مجبور بودم با اتوبوس برگردم .معلوم نیست چه نفعی داشته که حذفش کردن .لطفا پیگیری کنید .و بیشتر خبر بهش اختصاص بدین تا دوباره راه اندازی کنن .اخه چرا نیشابور اینقدر ساده همچیو واگذار میکنه و براشون مهم نیست .

  2. من و خیلی افراد دیگه به این قطار بخاطر هزینه مناسب و امنیت خوبش نیاز داریم. من به دلیل مشکل مالی نتونستم درسم رو ادامه بدم در مشهد و الان که وضعم بهتر شده دوباره میخواستم ادامه بدم که دیدم قطاری نیست و قطار آزادور هم گران شده

  3. با سلام، از شما بابت انتشار این پست ممنونم.
    ولی لطفا پستی هم درباره وضعیت این قطار در سال جاری (۹۶)هم پست بذارید. ما دانشجو ها واقعا به این قطار نیاز داریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *